فراتر از ترامپ؛ نگرانی‌های پنهان سیاست آمریکا
انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند توازن قدرت در واشنگتن را تغییر دهد، اما تنش‌های سیاسی ادامه خواهند یافت.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «فراتر از ترامپ؛ نگرانی‌های پنهان سیاست آمریکا» به قلم فرانسیس ای. لی (Frances E. Lee) و جان گوئیدا (John Guida)، در نیویورک تایمز (New York Times) به بررسی پیامدهای احتمالی انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا و شکل‌گیری دولت دوپاره می‌پردازد. این گفت‌وگو نشان می‌دهد که کاهش انحصار جمهوری‌خواهان بر قدرت، ضمن تغییر مسئولیت‌پذیری دولت ترامپ، می‌تواند رقابت نهادی، منازعه حزبی و محاسبات انتخاباتی دو حزب را تشدید کند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا می‌تواند آرایش قدرت در واشنگتن را تغییر دهد. اگر دموکرات‌ها کنترل دست‌کم یکی از دو مجلس کنگره را به دست آورند، ساختار سیاسی از حکومتی با کنترل یکپارچه جمهوری‌خواهان به وضعیتی دوپاره تبدیل خواهد شد؛ وضعیتی که در آن ریاست‌جمهوری و کنگره ممکن است در اختیار دو حزب رقیب باشند. چنین تغییری پرسش‌هایی درباره واکنش دونالد ترامپ، نحوه استفاده دموکرات‌ها از قدرت نهادی و تأثیر رقابت‌های مقدماتی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ بر تحولات سیاسی مطرح می‌کند.
در شرایط دولت دوپاره، ترامپ دیگر به‌تنهایی مسئول پیامدهای سیاست‌گذاری نخواهد بود. او می‌تواند ناکامی در اجرای برنامه‌های خود را به مخالفت دموکرات‌ها نسبت دهد و از اختلاف با کنگره برای بسیج پایگاه سیاسی‌اش بهره ببرد. این امکان، به‌ویژه در مقایسه با دوره‌ای که جمهوری‌خواهان کنترل کنگره را در اختیار داشتند، اهمیت دارد؛ زیرا در آن دوره، نسبت دادن ناکامی‌ها به حزب رقیب دشوارتر بود. بنابراین، تغییر موازنه نهادی لزوماً به معنای کاهش قدرت سیاسی ترامپ نیست، بلکه ممکن است شیوه دفاع او از عملکرد دولت و مدیریت تعارضات را تغییر دهد.
تجربه دوره پایانی نخستین ریاست‌جمهوری ترامپ نمونه‌ای برای بررسی این وضعیت فراهم می‌کند. در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را کنترل می‌کردند، اما این دوره برخلاف تصور رایج، از نظر قانون‌گذاری دوره‌ای نسبتاً پربار بود. پاسخ گسترده دولت آمریکا به همه‌گیری کووید-۱۹ نقش محوری در این روند داشت. بر اساس گفت‌وگوی منتشرشده، تنها در سال ۲۰۲۰ حدود سه تریلیون دلار هزینه جدید تصویب یا اختصاص یافت. این تجربه نشان می‌دهد که اختلاف حزبی و تقسیم قدرت الزاماً فعالیت قانون‌گذاری را متوقف نمی‌کند؛ بحران‌های بزرگ ملی می‌توانند زمینه‌ای برای اقدام گسترده دولت و همکاری نهادی فراهم کنند.
بااین‌حال، از این تجربه نمی‌توان نتیجه گرفت که دوره احتمالی جدید دولت دوپاره نیز به همان اندازه ثمربخش خواهد بود. شرایط سیاسی، اولویت‌های دو حزب و نوع چالش‌های پیش‌روی دولت می‌توانند متفاوت باشند. افزون بر این، بخشی از عملکرد قانون‌گذاری سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ به ضرورت مقابله با بحرانی استثنایی وابسته بود. ازاین‌رو، میزان تکرار آن الگو به توانایی نهادهای سیاسی برای پاسخ‌گویی به مسائل مشترک و نحوه مدیریت اختلافات وابسته خواهد بود.
موضوع دیگر، پیامدهای قدرت نهادی برای دموکرات‌هاست. در صورت کسب کنترل یکی از مجالس، این حزب نه‌تنها امکان اثرگذاری بیشتری بر دستور کار قانون‌گذاری خواهد داشت، بلکه مسئولیت بیشتری نیز در قبال عملکرد کنگره بر عهده می‌گیرد. استفاده از این قدرت می‌تواند به تقویت جایگاه سیاسی حزب کمک کند، اما در عین حال آن را در معرض انتقاد درباره اولویت‌ها، تصمیم‌ها و میزان تحقق وعده‌هایش قرار می‌دهد. به این ترتیب، پیروزی انتخاباتی به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت سیاسی نیست و نحوه استفاده از اختیارات نهادی اهمیت تعیین‌کننده‌ای خواهد داشت.
چشم‌انداز انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ نیز لایه دیگری به این رقابت می‌افزاید. رقابت‌های درون‌حزبی می‌توانند بر رفتار سیاستمداران، مواضع عمومی آنان و تصمیم‌گیری درباره همکاری یا تقابل با حزب مقابل تأثیر بگذارند. نامزدهای بالقوه ممکن است تحولات کنگره را نه‌فقط از منظر حکمرانی، بلکه با توجه به جایگاه خود در رقابت‌های آینده ارزیابی کنند. در چنین فضایی، تصمیم‌های امروز می‌توانند به بخشی از تلاش گسترده‌تر برای تثبیت هویت حزبی و جلب حمایت رأی‌دهندگان تبدیل شوند.
عنوان یادداشت بر این نکته تأکید دارد که نگرانی‌های سیاست آمریکا به شخص ترامپ محدود نمی‌شود. اگرچه ریاست‌جمهوری او و واکنش‌هایش به تقسیم قدرت محور اصلی بحث‌اند، ساختار رقابت دوحزبی، رابطه قوه مجریه و کنگره و انگیزه‌های انتخاباتی گسترده‌تر نیز در تعیین مسیر سیاست نقش دارند. حتی اگر دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای به موفقیت برسند، این پیروزی به‌خودی‌خود اختلافات ساختاری را برطرف نخواهد کرد. مسئله اصلی آن است که نهادهای سیاسی چگونه با تقسیم قدرت کنار می‌آیند و آیا رقابت حزبی به بن‌بست می‌انجامد یا امکان توافق و قانون‌گذاری را فراهم می‌کند. اطلاعات ارائه‌شده در بخش در دسترس متن، تجربه دوره نخست ترامپ و پرسش‌های محوری درباره دولت دوپاره را برجسته می‌کند، اما برای تعیین پاسخ نهایی به این پرسش‌ها به ادامه گفت‌وگو نیاز است./ منبع