دولت ترامپ و دوری از واقعیت
مدیریت بحران در دولت ترامپ بیش از پیش از واقعیتهای سیاسی و اجتماعی فاصله گرفته است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «دولت ترامپ و دوری از واقعیت» به قلم جان اف. هریس (John F. Harris)، در پولیتیکو (POLITICO)، به بررسی نحوه مواجهه مقامهای ارشد دولت دونالد ترامپ با بحران گسترده سامانه کنترل ترافیک هوایی آمریکا میپردازد و این رویکرد را نشانهای از تشدید فاصله میان دولت، واقعیتهای اجرایی و انتظارات افکار عمومی در سالهای پایانی ریاستجمهوری ترامپ ارزیابی میکند. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
بحران گسترده در سامانه کنترل ترافیک هوایی آمریکا که به اختلال در پروازها، لغو گسترده سفرها و سرگردانی شمار زیادی از مسافران منجر شد، بار دیگر توانایی دولت دونالد ترامپ در مدیریت بحرانهای ملی را زیر سؤال برد. این اختلال که میلیونها مسافر و خانوادههای آنان را تحت تأثیر قرار داد، علاوه بر مشکلات عملیاتی، ضعفهای ارتباطی و مدیریتی دولت را نیز آشکار کرد. در شرایطی که مسافران برای دریافت اطلاعات دقیق، توضیح درباره علت اختلالات و اطمینان از ایمنی پروازها به پاسخگویی مسئولان نیاز داشتند، واکنش مقامهای ارشد دولت بیشتر بر دفاع از عملکرد رئیسجمهور و تمجید از تواناییهای مدیریتی او متمرکز شد.
مارکوین مولین، وزیر امنیت داخلی، و شان دافی، وزیر حملونقل، در نشست خبری کاخ سفید تلاش کردند بحران را بهعنوان نمونهای از توانایی دولت ترامپ در مدیریت شرایط اضطراری معرفی کنند. مولین با تأکید بر آمادگی و انسجام تیم اجرایی، عملکرد دولت را نشانهای از رهبری قدرتمند ترامپ دانست. این اظهارات در حالی مطرح شد که مسافران گرفتار در فرودگاهها با لغو پروازها، تأخیرهای طولانی و نبود اطلاعات روشن مواجه بودند. در چنین وضعیتی، انتظار اصلی جامعه دریافت توضیحات شفاف و اقدامات عملی بود، نه تکرار شعارهای سیاسی و ستایش از رئیسجمهور.
نحوه مواجهه این دو مقام با بحران، نشانهای از الگویی گستردهتر در سیاستورزی دولت ترامپ است؛ الگویی که بر بزرگنمایی دستاوردها، انتقال مسئولیت به دیگران و ارائه روایتهای تبلیغاتی بهجای پذیرش مشکلات اجرایی استوار است. این رویکرد بهویژه پس از شکست جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ زیرا انتظار میرفت چنین شکستی زمینهای برای بازنگری در سیاستها، اصلاح عملکرد دولت و ارزیابی انتقادی تصمیمات گذشته فراهم کند. بااینحال، واکنشهای سیاسی نشان داد که تمایل چندانی به خودانتقادی و اصلاح مسیر وجود ندارد.
دافی در توضیح علت بحران، فرسودگی زیرساختهای کنترل ترافیک هوایی و کندی کنگره در تأمین منابع مالی لازم برای نوسازی این سامانه را عامل اصلی معرفی کرد. او معتقد بود کشوری پیشرفته مانند آمریکا نباید همچنان به فناوریهای قدیمی چند دهه گذشته متکی باشد. این استدلال از نظر ضرورت نوسازی زیرساختها قابل دفاع است، اما انتقال مسئولیت به کنگره پرسشهای مهمی ایجاد میکند؛ بهویژه آنکه جمهوریخواهان در بخش قابلتوجهی از دوره ریاستجمهوری ترامپ کنترل کنگره را در اختیار داشتهاند.
دولت پیشتر در قالب قانون موسوم به «لایحه بزرگ و زیبا» ۱۲.۵ میلیارد دلار برای نوسازی سامانه اختصاص داده بود، اما دافی رقم ۳۰ میلیارد دلار را موردنیاز دانست و در جریان نشست خبری خواستار افزایش این اعتبار به ۵۰ میلیارد دلار شد. بااینحال، توضیح روشنی درباره مبنای تعیین این ارقام، نحوه هزینهکرد اعتبارات موجود و دلایل بروز اختلال در روند انتقال از سامانه قدیمی به فناوری جدید ارائه نشد. احتمال بروز خطا در فرایند اجرایی یا عملکرد پیمانکاران نیز از جمله مسائلی بود که نیازمند بررسی دقیق و پاسخگویی روشن باقی ماند.
مسئله اصلی صرفاً فرسودگی زیرساختها یا کمبود بودجه نیست، بلکه فقدان ارتباط مؤثر میان دولت و جامعه در زمان بحران است. اظهارات قاطعانه و اعتمادبهنفس مقامها زمانی اعتبار دارد که با اطلاعات مستند، توضیحات قابلفهم و اقدامات ملموس همراه باشد. تأکید مکرر بر اینکه همهچیز تحت کنترل است، بدون ارائه جزئیات عملی، نمیتواند نگرانی عمومی را برطرف کند.
این وضعیت در چشمانداز سیاسی آمریکا پیامدهای مهمتری دارد. اگر دولت همچنان روایت مطلوب خود را جایگزین ارزیابی واقعبینانه مشکلات کند، احتمال افزایش انزوای سیاسی رئیسجمهور و تضعیف اعتماد عمومی وجود دارد. فاصله گرفتن از واقعیتهای اجرایی، نادیده گرفتن انتقادات و ترجیح وفاداری سیاسی بر پاسخگویی، میتواند سالهای پایانی ریاستجمهوری ترامپ را با بحران عمیقتری در مدیریت و مشروعیت سیاسی همراه سازد./ منبع