دسترسی به اینترنت در خطر است

در یک پرونده‌ای که دادگاه عالی ایالات متحده به زودی آن را بررسی خواهد کرد، احتمالاً دسترسی به اینترنت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. در پرونده Cox Communications, Inc. v. Sony Music Entertainment، دادگاه باید تصمیم بگیرد که آیا یک ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی می‌تواند به دلیل عدم قطع دسترسی مشترکان متهم به نقض مکرر حقوق مؤلف مسئول شناخته شود یا خیر. این حکم می‌تواند تعیین کند که آیا دسترسی به اینترنت—که امروزه نقش حیاتی در آموزش، کار و زندگی اجتماعی ایفا می‌کند—می‌تواند به عنوان مجازاتی برای تخلفات دیجیتال قطع شود یا خیر.

در بیش از هفت سال پیش، یک گروه از شرکت‌های تولید موسیقی علیه شرکت Cox به دلیل تسهیل نقض حقوق مؤلف شکایت کردند. این شرکت‌ها ادعا کردند که مشترکان Cox با استفاده از شبکه‌های بیت‌تورنت و دیگر شبکه‌ها آثار موسیقی را کپی و توزیع کرده‌اند. به گفته آن‌ها، Cox از این تخلفات آگاه بوده اما به ارائه خدمات خود به تخلف‌کنندگان ادامه داده است. در نهایت هیئت منصفه Cox را مسئول دانست و دادگاه تجدید نظر این حکم را تأیید کرد. یکی از سوالات اصلی که دادگاه عالی باید به آن پاسخ دهد، این است که آیا یک ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی می‌تواند به دلیل اطلاع از نقض حقوق مؤلف و عدم قطع دسترسی، مسئول شناخته شود، حتی اگر اقدامی برای ترویج یا تسهیل نقض حقوق انجام نداده باشد.

برای بیش از یک قرن، دادگاه عالی تأکید کرده که دیگران نیز می‌توانند به دلیل تسهیل نقض حقوق مؤلف مسئول شناخته شوند. اما دامنه مسئولیت ثانویه محدود است. اگر اقدامات یک فرد تنها به عنوان تسهیل‌کننده عمل کرده و در صورت آگاهی از تخلفات اقدام لازم را انجام ندهد، مسئولیت ثانویه می‌تواند اعمال شود. در پرونده‌های قبلی، دادگاه‌ها تأکید کرده‌اند که نیت بد یا سوء‌استفاده از خدمات برای نقض حقوق مؤلف از اهمیت زیادی برخوردار است.

در حالی که از نظر حقوقی، مسئولیت ثانویه می‌تواند به دلایل مختلفی اعمال شود، در مورد Cox این مسئله پیچیده‌تر است. اگر یک شخص به دلیل نقض حقوق مؤلف در یک شبکه اجتماعی یا فروشگاه آنلاین، دسترسی خود را از دست دهد، این موضوع ممکن است تأثیرات جدی بر زندگی روزمره فرد داشته باشد، اما از دست دادن دسترسی به اینترنت می‌تواند تبعاتی فاجعه‌بارتر به همراه داشته باشد. فردی که دسترسی به اینترنت خود را از دست می‌دهد، ممکن است از خدمات مالی آنلاین، فرصت‌های شغلی، اخبار و دیگر منابع حیاتی محروم شود.

اگرچه نقض‌کنندگان مکرر بی‌گناه نیستند، از دست دادن دسترسی به اینترنت می‌تواند بر دیگران نیز تأثیر بگذارد. Cox مشترکان خود را بر اساس آدرس‌های پروتکل اینترنت (IP) شناسایی می‌کند که می‌تواند متعلق به یک خانه یا کسب‌وکار باشد و بنابراین قطع دسترسی به اینترنت ممکن است باعث قطع دسترسی سایر افراد در آن شبکه شود. مثلاً اگر نوجوانی در خانه یک آهنگ کپی‌شده دانلود کند، ممکن است تمام اعضای خانواده دسترسی خود به اینترنت را از دست بدهند.

مشکل اصلی این است که Cox به عنوان یک متهم، به دلیل بی‌توجهی خود نسبت به نقض مکرر حقوق مؤلف، کم‌توجهی و سوءنیت در پیشبرد اقدامات خود شناخته شده است. این شرکت سیاستی برای نقض‌کنندگان مکرر داشت، اما به‌طور مؤثر با نقض‌ها برخورد نکرد. در حقیقت، پیام‌های اخطار به مشترکان تنها اقداماتی سطحی بودند و تهدید واقعی برای قطع دسترسی وجود نداشت.

این پرونده ممکن است به دادگاه عالی ایالات متحده این اختیار را بدهد که استانداردهای جدیدی برای مسئولیت اینترنتی تعیین کند. با توجه به نیت بد Cox و تصمیمات ناکافی در برخورد با نقض‌ها، این احتمال وجود دارد که قطع دسترسی به اینترنت به عنوان یک روش معمول برای مجازات نقض‌کنندگان مکرر در نظر گرفته شود. دادگاه باید تعادلی دقیق بین حفظ حقوق صاحبان حقوق مؤلف و حفاظت از دسترسی به اینترنت برقرار کند./منبع