اگر نوبل صلح این‌قدر بی‌اعتبار شده، پس چرا ترامپ نگیرد؟

با توجه به تنزل استانداردهای جایزه صلح نوبل، دونالد ترامپ احتمالاً شایسته دریافت آن است؛ شاید حتی به‌صورت مشترک با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل که به اتهام جنایات جنگی تحت تعقیب دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) است. اگر هنری کیسینجر و لو دوک تو در گذشته این جایزه را برده‌اند، چرا ترامپ و نتانیاهو نتوانند؟ پایان احتمالی جنگ نتانیاهو علیه غیرنظامیان فلسطینی ممکن است او را به نوعی «صلح‌ساز» تبدیل کند.

ترامپ به دلیل تحریم دادستان ارشد دیوان کیفری بین‌المللی برای تلاش جهت دستگیری نتانیاهو و گزارشگر ویژه سازمان ملل برای گزارش درباره «نسل‌کشی» اسرائیل در فلسطین، مورد انتقاد قرار گرفته است. با این حال، پاکستان، اوکراین، اسرائیل، و گروهی از رهبران آفریقایی، ترامپ را برای جایزه نوبل نامزد کرده‌اند؛ در حالی که آمریکا به اوکراین و اسرائیل تسلیحات گسترده‌ای ارائه داده است. اوکراین پس از توقف موقت ارسال تسلیحات، پیشنهاد نامزدی را پس گرفت، اما با ازسرگیری ارسال تسلیحات، شاید دوباره ترامپ را نامزد کند.

اعطای جایزه نوبل صلح به باراک اوباما در سال ۲۰۰۹ صرفاً به دلیل انتخابش به‌عنوان رئیس‌جمهور صورت گرفت، که بعداً مدیر سابق مؤسسه نوبل تأیید کرد برای «تقویت» اوباما بود. در مقایسه، ترامپ اقداماتی انجام داده است؛ هرچند منتقدان درباره اهمیت آن‌ها اختلاف دارند. او جنگ کوتاه‌مدت ایران و اسرائیل را بدون تبدیل‌شدن به یک جنگ طولانی مدیریت کرد، که در مقایسه با نخبگان جنگ‌طلب واشنگتن دستاورد محسوب می‌شود. او مدعی پایان دادن به درگیری پاکستان و هند شد، اما هند این ادعا را رد کرد و نارندرا مودی حتی دعوت به واشنگتن را نپذیرفت؛ در حالی که پاکستان با خوشحالی به ترامپ اعتبار داد. همچنین، او با توافق صلح بین رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو، یکی از طولانی‌ترین درگیری‌های مدرن، میانجی‌گری کرد و حقوق معدنی کنگو را برای آمریکا تأمین کرد، اما عدم دعوت از گروه‌های کلیدی مانند ام۲۳ ممکن است توافق را بی‌اثر کند.

به نمونه‌های گذشته نوبل اشاره می‌کنم: لیو شیائوبو برای مقالات انتقادی علیه حزب کمونیست چین و مالالا یوسف‌زی برای زنده ماندن از حمله طالبان جایزه گرفتند. اما اقدام لیو در نجات جان معترضان میدان تیانانمن در سال ۱۹۸۹، که با متقاعدکردن دانشجویان به ترک میدان پیش از سرکوب جلوگیری از کشتار در آن مکان صورت گرفت، در جایزه نوبل یا رسانه‌های غربی ذکر نشد. افرادی مانند ادوارد اسنودن و جولیان آسانژ، که دست به جاسوسی علیه غرب زدند و جنایات جنگی آمریکا را افشا کردند، شایسته‌تر بودند، اما به دلیل استانداردهای دوگانه نوبل که مخالفان دولت‌های دشمن غرب را به‌رسمیت می‌شناسد اما مخالفان غرب را نادیده می‌گیرد، مورد توجه قرار نگرفتند. این استانداردهای دوگانه، «روال عادی» نهادهای غربی مانند آکادمی نوبل است. در این چارچوب، نامزدی ترامپ با وجود سیاست‌های بحث‌برانگیز و روابطش با نتانیاهو با منطق تنزل‌یافته نوبل همخوانی دارد./ منبع