تلاش پنتاگون برای افزایش تولید موشکی، نگرانی‌های آمریکا را بازتاب می‌دهد

ایالات متحده به‌طور فوری برنامه‌های تولید موشکی خود را افزایش می‌دهد. طبق گزارش اخیر وال استریت ژورنال، پنتاگون، نگران از ذخایر تسلیحاتی پایین که در یک درگیری احتمالی آینده با چین در دسترس خواهد بود، از تأمین‌کنندگان موشکی می‌خواهد نرخ‌های تولید را دو یا حتی چهار برابر کنند. این اقدام، هرچند در ظاهر جاه‌طلبانه است، اما اضطراب‌های ریشه‌دار واشنگتن را برملا می‌سازد.

وال استریت ژورنال  فاش کرد که رهبران نظامی آمریکا از پیمانکاران دفاعی می‌خواهند مونتاژ دوازده سلاح حیاتی، از جمله پاتریوت‌ها و موشک‌های ضدکشتی دوربرد (LRASMs) را افزایش دهند. طبق این گزارش، درخواست اولیه اطلاعات از سازندگان تسلیحات در نشست دورمیزی ژوئن در مورد جزئیات چگونگی افزایش تولید به ۲.۵ برابر حجم فعلی طی ۶، هجده و ۲۴ ماه آینده صورت گرفت.

وال استریت ژورنال همچنین اشاره کرد که ارتش در سپتامبر قراردادی به ارزش نزدیک به ده میلیارد دلار به لاکهید مارتین داد تا نزدیک به دو هزار فروند موشک PAC-3  طی سال‌های مالی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ تولید کند. پنتاگون می‌خواهد تأمین‌کنندگان در نهایت همان تعداد پاتریوت را هر سال تولید کنند – نزدیک به چهار برابر نرخ فعلی تولید.

از زمان آغاز درگیری روسیه-اوکراین و جنگ‌های غرب آسیا، ارتش آمریکا نگرانی فزاینده‌ای از ظرفیت تولید موشکی خود پیدا کرده است. تحلیلگران اشاره می‌کنند که هدف واشنگتن از فشار بر تولید موشکی نه‌تنها پر کردن ذخایر خود، بلکه بهره‌برداری از درگیری‌های جهانی به‌عنوان بازاری سودآور برای تسلیحات است و چین بهانه‌ای مناسب برای برانگیختن ترس‌ها شده است. پیشرفت‌های سریع چین در تسلیحات، برخی ناظران را به این باور رسانده که آمریکا ناآرام شده و در حال بازنگری برتری نظامی باقی‌مانده خود است.

گزارش وال استریت ژورنال دو اضطراب فوری آمریکا را آشکار می‌سازد. نخست، کمبود ذخایر موشکی. دوم، کمبود فلج‌کننده در ظرفیت تولیدی. شن یی، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه فودان، در گفت‌وگو با گلوبال تایمز گفت: هنگامی که پنتاگون به‌دنبال افزایش تولید موشکی بود، «برخی افراد درگیر در این تلاش» به صراحت آن را «غیرواقعی» می‌دانستند، که مشکل ساختاری در تولید آمریکا و شکاف میان جاه‌طلبی‌های پنتاگون و واقعیت میدانی را برملا می‌سازد.

در میان این چالش‌ها، وال استریت ژورنال گزارش داد که «ارتش همچنین از تأمین‌کنندگان خواست توصیف کنند چگونه می‌توانند سرمایه خصوصی جدید جذب کنند و احتمالاً فناوری‌شان را به تولیدکنندگان ثالث مجوز دهند». با این حال، این رویکرد تردیدهایی را در مورد چگونگی افزایش واقعی ظرفیت آمریکا برانگیخته است.

شن در ادامه افزود: چنین اقداماتی ممکن است تنها در را برای سودجویی گروه‌های ذی‌نفع باز کند. به‌رغم بودجه‌های دفاعی سالانه عظیم و هزینه‌های خرید، ظرفیت آمریکا همچنان ناکافی است، زیرا بخش زیادی از بودجه به سود شرکت‌ها سرازیر می‌شود، و تبدیل به قابلیت جنگی واقعی نمی‌گردد.

آمریکا باید دریابد که اگر مداخلات نظامی جهانی و جنگ‌های نیابتی‌اش را کاهش دهد، کمبود تولید موشکی هرگز برایش تبدیل به مشکلی نمی‌شد. آمریکا همچنین از پذیرش این واقعیت سر باز می‌زند که قدرت نظامی رو به رشد چین عمدتاً برای حفاظت از حاکمیت، امنیت و منافع توسعه‌ای آن است. برای مثال، در هسته حاکمیت چین، مسئله تایوان قرار دارد. اگر آمریکا در امور داخلی چین مداخله نکند یا حاکمیتش را به‌چالش نکشد، نیازی به نگرانی از توسعه دفاعی چین نخواهد بود.

با این حال، آمریکا در نهایت باید با یک واقعیت روبرو شود: تصویرسازی چین به‌عنوان «دشمن» و عجله برای ورود به مسابقه تسلیحاتی، مشکلات خودش را حل نخواهد کرد. همان‌طور که ژانگ شیائوگانگ، سخنگوی وزارت دفاع ملی چین، یک‌بار گفت: «چین قصد به‌چالش کشیدن هیچ کشوری را ندارد. در واقع، بدترین دشمن آمریکا، خود آمریکاست»./ منبع