توافق نفتی ترامپ با ونزوئلا؛ قمار راهبردی بر سر منافع بلندمدت آمریکا
توافق نفتی جنجالی ترامپ با ونزوئلا و کنترل بخش عمدهای از ذخایر این کشور، پیروزی کوتاهمدتی برای واشنگتن است اما خطرات راهبردی بزرگی به همراه دارد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «توافق نفتی ترامپ با ونزوئلا؛ قمار راهبردی بر سر منافع بلندمدت آمریکا» نوشته جوزف ادینگتون (Joseph Addington) در آمریکن کانسروتیو (American Conservative) منتشر شده است. این یادداشت بررسی میکند که توافق اخیر دولت آمریکا برای دستیابی به کنترل بخشی از منابع نفتی ونزوئلا از طریق مشارکت با تاجران، هرچند ابزاری تبلیغاتی برای پیروزی در انتخابات میاندورهای و کاهش قیمت سوخت به نظر میرسد، اما به دلیل تضعیف مشروعیت دولت کاراکاس و ایجاد خشم عمومی، بمبی ساعتی و خطری بزرگ برای سیاست خارجی آینده واشنگتن است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
توافق اخیر دولت دونالد ترامپ با ونزوئلا که کنترل کارکردی حدود بیست درصد از ذخایر نفتی این کشور را به ایالات متحده واگذار میکند، در نگاه نخست تلاشی عملگرایانه برای تضمین امنیت انرژی و پر کردن ذخایر راهبردی آمریکا به شمار میرود. این توافق از طریق شرکت «مشارکت انرژی آبی آمریکای شمالی» و با محوریت «آلخاندرو بتانکور»، تاجر جنجالی ونزوئلایی، شکل گرفته که در ازای آن واشنگتن سهام قابلتوجهی در این شرکت و حق وتو به دست آورده است. دولت ترامپ که در آستانه انتخابات میاندورهای با بحران هزینههای زندگی و چالشهای سیاست خارجی روبهروست، بهشدت به دنبال دستاوردی ملموس است تا با سرازیر کردن نفت ونزوئلا به بازار داخلی، افکار عمومی را آرام کند.
با این حال، این توافق کلان خطرات و پیامدهای منفی عمیقی به همراه دارد که آن را به ابزاری پرمخاطره تبدیل میکند. انتقال آشکار کنترل منابع طبیعی ونزوئلا به یک دولت خارجی، مشروعیت شکننده دولت «دلسی رودریگز» را بیش از پیش تضعیف میکند و این تصور را به وجود میآورد که منافع ملی ونزوئلا به حراج گذاشته شده است. در درازمدت، این توافق میتواند زمینهساز واکنشهای شدید سیاسی در کاراکاس شود و هر دولت آیندهای را وادار کند تا برای کسب مشروعیت مردمی، به لغو یا بازنگری اساسی این قرارداد روی آورد؛ روندی که یادآور ظهور دوباره جریانات ملیگرای تندرو خواهد بود.
علاوه بر ابعاد سیاسی، ساختار این توافق و تکیه بر چهرهای مانند بتانکور محل تردید جدی است. بتانکور که پیشتر با اتهامات مختلفی مواجه بوده، اکنون به عنوان مهره اصلی این کلانپروژه اقتصادی و امنیتی با حمایت پنتاگون نقشآفرینی میکند. تکیه همهجانبه بر یک فرد با پیشینه مسئلهدار بهجای استفاده از رویکردی متنوعتر و قراردادهای کوچکتر، انعطافپذیری واشنگتن را در برابر تحولات سیاسی و نوسانات بازار کاهش میدهد. در نهایت، این قمار پرهزینه نشان میدهد که رویکرد منفعتطلبانه و شتابزده دولت در عرصه انرژی، بیش از آنکه ثبات پایدار به ارمغان آورد، ریسکهای تازهای را به سیاست خارجی آمریکا تحمیل میکند./ منبع
