ترامپ خانواده‌ها را بر سرمایه‌گذاران نهادی مقدم می‌داند

در زمانی که رویای آمریکایی به نظر می‌رسد برای بسیاری دور از دسترس است، اقدام قاطع ترامپ در این هفته در زمینه مسکن، حمله‌ای جسورانه و ضروری به نیروهایی است که آینده مردم را از بین می‌برند. با اتخاذ سیاست‌هایی برای محدود کردن فروش خانه‌های تک‌خانواده به سرمایه‌گذاران نهادی بزرگ، ترامپ راهی را برای خانواده‌های آمریکایی باز کرده تا عدالت در مسکن را بازگردانند. این تنها یک سیاست هوشمندانه نیست؛ بلکه برای ساخت خانواده‌های قوی، جوامع پررونق و یک جامعه سالم ضروری است.

برای مدت طولانی، مالکیت خانه از دست کارگران آمریکایی خارج شده است. آمارهای مربوطه نشان‌دهنده وضعیتی وخیم است. طبق گزارش انجمن ملی املاک و مستغلات در سال ۲۰۲۵، خریداران نخستین خانه اکنون تنها ۲۱ درصد از بازار را تشکیل می‌دهند که کمترین میزان از آغاز پیگیری این آمار در سال ۱۹۸۱ است. علاوه بر این، میانه سن خریداران به چهل سال رسیده که به‌طور چشمگیری افزایش یافته است، در حالی که در نسل‌های قبلی، خانواده‌ها قادر بودند در دهه‌های بیست یا سی زندگی خود خانه بخرند.

این وضعیت نیاز به تغییر دارد. باید بازاری برای مسکن ایجاد شود که در آن یک معلم یا پرستار سی‌ساله بتواند خانه‌ای خریداری کند همان‌طور که والدین آن‌ها قادر به خرید خانه بودند؛ بدون نیاز به درآمد سالانه بالای صد هزار دلار. باید سیاست‌هایی وجود داشته باشد که اجازه دهد سازندگان خانه، خانه‌های بیشتری بسازند و دولت فدرال مالکیت خانه را به‌عنوان پایه‌ای برای طبقه متوسط در نظر گیرد، نه به‌عنوان کالایی لوکس.

عوامل مختلفی در این بحران دخیل هستند، از جمله کمبود موجودی خانه و مقررات پیچیده، اما به‌راحتی نمی‌توان تأثیر عدم توازن ساختاری میان سرمایه‌گذاران بزرگ و خریداران نخستین خانه یا خریداران طبقه متوسط را نادیده گرفت. میلیاردرها و بانکداران معمولاً قادرند به‌راحتی قرض بگیرند، سریع اقدام کنند و هزینه‌های معاملاتی را به‌نحوی جذب کنند که برای خانواده‌ها ممکن نیست.

پس از بحران مالی، مالکیت نهادی خانه‌های تک‌خانواده در بسیاری از شهرها گسترش یافته و خانه‌ها به اجاره‌های بلندمدت تبدیل شده‌اند. این امر آمریکایی‌ها را به اجاره‌نشینی تشویق کرده است، در حالی که در عین حال هزینه‌های بالای بسته شدن معاملات، اسناد بیشتر و محدودیت‌های دسترسی به پس‌اندازهای خود برای پیش‌پرداخت، بر دوش آن‌ها قرار دارد. ترامپ در این سیاست‌ها به دنبال جریمه کردن شرکت‌ها نیست، بلکه سعی دارد تعادلی در سیستم برقرار کند. مالکیت خانه سنگ بنای رویای آمریکایی است و ثبات خانواده‌ها، مشارکت در جامعه و ایجاد ثروت بلندمدت را تقویت می‌کند. سیاست عمومی باید به‌گونه‌ای باشد که شرایط منصفانه‌تری برای خانواده‌ها ایجاد کند و در عین حال بازار اجاره سالمی را حفظ کند. این سیاست اولین قدم عالی در این راستاست و باید با اصلاحات لازم در عرضه مسکن، همچون کاهش مقررات و تسهیل مجوزها، تکمیل شود.

همان‌طور که اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا گفته است: «کشور ما همیشه به‌طور غریزی می‌فهمیده است که خانه با هر کالای دیگری متفاوت است و خانه‌ها نه‌تنها ابزارهای مالی مانند سهام یا اوراق قرضه هستند، بلکه اساس پیشرفت فردی و قدرت اجتماعی‌اند»./ منبع