جنبشی که زهران ممدانی را برای شهرداری انتخاب کرد

انتخاب زهران ممدانی به عنوان شهردار نیویورک تاریخ‌سازی کرد، اما اکنون چالش اصلی آغاز می‌شود. داشتن مقام سیاسی به معنی داشتن قدرت سیاسی نیست، خصوصاً برای چپ‌ها. با پیروزی ممدانی، انتظارات زیادی از او به وجود آمده است، اما برای تحقق خواسته‌های بزرگ جنبش اجتماعی پشت سر ممدانی، باید حمله‌ای جدی و منسجم آغاز شود. مدیران ارشد شرکت‌های بزرگ که منافعشان در خطر است، در حال آماده‌سازی برای مقابله با مسائل کلیدی مانند مالیات بر ثروتمندان، ثابت کردن اجاره‌ها، مراقبت‌های کودک، اتوبوس‌های رایگان و دیگر درخواست‌های ممدانی هستند. آن‌ها هرگز نمی‌خواهند این تغییرات رخ دهد، زیرا با از دست دادن قدرت و کنترل بر شهر روبه‌رو می‌شوند.

پیروزی در این عرصه‌ها بستگی به توان جنبش اجتماعی برای مقابله با مخالفان و انجام اقدامات بزرگ و متهورانه دارد. مقابله با گسترش جنبش‌های چپ و سوسیالیستی، همانند مقابله با اتحادیه‌های کارگری، با تهدید به درگیری‌های بزرگ و اقدامات مزاحم ممکن است. رئیس‌جمهورهای میلیاردر و رسانه‌های تحت تاثیر آن‌ها در حال ایجاد اضطراب و تهدید به خروج کسب‌وکارها از نیویورک هستند. مقامات حزب دموکرات نیز به سرعت در حال بازیابی و تلاش برای فریب و منحرف کردن انرژی سوسیالیستی جنبش هستند.

حالا باید از تجربیات موفق جنبش‌هایی که در گذشته دستاوردهای بزرگ داشته‌اند استفاده کرد. یکی از این تجربیات، پیروزی‌های جنبش‌های کارگری در سیاتل به رهبری کساما ساوانت است که توانستند با تهدید به اعتصاب و فشارهای اجتماعی، به پیروزی‌های چشمگیری دست یابند. ما باید از تجربیات این جنبش‌ها استفاده کرده و بجای تلاش برای تغییر احزاب سیاسی از درون، حرکت‌های مستقل و قوی بسازیم.

جنبش‌های سوسیالیستی باید بر تقاضاهای جسورانه‌ای مانند مالیات بر ثروتمندان، ثابت کردن اجاره‌ها و ایجاد خدمات عمومی تاکید کنند، و این اقدامات باید به تغییرات اساسی در جامعه منجر شود. در همین راستا، ممدانی و جنبش پشت سر او باید تلاش کنند تا این خواسته‌ها را در قالب جنبش‌هایی مردمی، با حضور مردم در فرایند تصمیم‌گیری، به پیش ببرند. این نوع حرکت‌ها به مردم نشان می‌دهند که تغییرات ضروری‌اند و نباید به خواسته‌های تدریجی بسنده کرد.

جنبش‌های اجتماعی امروز باید مستقل از حزب دموکرات حرکت کنند، زیرا این حزب هیچ تمایلی به تغییر وضعیت موجود ندارد. در این میان، جنبش‌هایی که به صورت مستقل و با ایجاد کمیته‌های مردمی از نیویورک تا دیگر شهرها در حال شکل‌گیری هستند، باید به یک جنبش سراسری تبدیل شوند. این جنبش‌ها باید با تهدیدات جدی و اقدامات مزاحم مانند اعتصابات گسترده و اشغال ساختمان‌ها، موقعیت‌های سیاسی را تحت فشار قرار دهند. در نهایت، همان‌طور که در گذشته دیده‌ایم، تغییرات واقعی زمانی رخ داده است که جنبش‌های مردمی از قوانین موجود عبور کرده و با اقدامات اعتراضی به میدان آمدند. جنبش‌های سوسیالیستی باید در این مسیر حرکت کنند و بر اساس تجربه‌های گذشته، با تشکیل ائتلاف‌های قوی و ایجاد تظاهرات گسترده، قدرت خود را نشان دهند و در مقابل سرمایه‌داری و تهدیدات دولت‌ها مقاومت کنند./ منبع