ریاکاری خشمبرانگیز در قلب رسوایی انویدیا
دولت ترامپ با شعار مهار هوش مصنوعی چین، منافع اقتصادی را بر امنیت ملی آمریکا ترجیح داده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «ریاکاری خشمبرانگیز در قلب رسوایی انویدیا» به قلم میشل گلدبرگ (Michelle Goldberg) در روزنامه نیویورک تایمز (The New York Times) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی تناقض میان سیاستهای اعلامی دولت دونالد ترامپ برای حفظ برتری فناوری آمریکا در برابر چین و عملکرد آن در قبال شرکت انویدیا، استدلال میکند که منافع اقتصادی و روابط نزدیک دولت با شرکتهای فناوری، اصول امنیت ملی و نظارت مسئولانه بر توسعه هوش مصنوعی را تحتالشعاع قرار داده است. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
رسوایی اخیر شرکت انویدیا، یکی از مهمترین تناقضهای سیاست فناوری دولت دونالد ترامپ را آشکار کرده است. دولت آمریکا از ابتدای دوره دوم ریاستجمهوری ترامپ، رقابت با چین برای تسلط بر هوش مصنوعی را بهعنوان ضرورتی راهبردی مطرح کرده و از این استدلال برای مخالفت با محدودیتهای نظارتی بر شرکتهای فناوری استفاده کرده است. بااینحال، تحولات پیرامون انویدیا نشان میدهد که همین دولت در برابر اقداماتی که میتوانست به تقویت ظرفیت هوش مصنوعی چین کمک کند، رویکردی مسامحهآمیز داشته است.
آغاز این بحران با افشای رابطه جنسن هوانگ، مدیر ارشد انویدیا، با زنی مرتبط بود که گمان میرفت با دستگاه اطلاعاتی چین ارتباط داشته باشد. اگرچه اتهامات جاسوسی همچنان موضوع بررسی و اختلاف است، ابعاد سیاسی ماجرا فراتر از روابط شخصی هوانگ قرار دارد. پرسش اساسی این است که چگونه دولت آمریکا، باوجود تأکید مداوم بر تهدید فناوری چین، نسبت به فعالیتهای یکی از مهمترین تأمینکنندگان تراشههای پیشرفته جهان و پیامدهای احتمالی آن برای امنیت ملی حساسیت کافی نشان نداده است.
اهمیت این مسئله از جایگاه انویدیا در صنعت هوش مصنوعی ناشی میشود. تراشههای پیشرفته این شرکت زیرساخت محاسباتی لازم برای توسعه مدلهای قدرتمند هوش مصنوعی را فراهم میکنند. چین هنوز نتوانسته است تمامی قابلیتهای این محصولات را در داخل بازتولید کند و بنابراین دسترسی به فناوری آمریکایی میتواند بر سرعت پیشرفت آن تأثیر بگذارد. کنترل صادرات چنین تجهیزاتی، یکی از ابزارهای اصلی واشنگتن برای حفظ فاصله فناوری با پکن محسوب میشود.
در دوره ریاستجمهوری جو بایدن، سیاست هوش مصنوعی آمریکا بر دو محور مرتبط استوار بود: کندکردن پیشرفت فناوری چین و تضمین توسعه مسئولانه هوش مصنوعی در داخل آمریکا. منطق این رویکرد آن بود که حفظ فاصله فناوری با چین، فرصت بیشتری برای تدوین مقررات ایمنی و اعمال نظارت بر شرکتهای آمریکایی فراهم میکند. در مقابل، رقابت نزدیک و فشرده میان دو کشور میتوانست هرگونه تلاش برای محدودسازی فعالیت شرکتها را به تهدیدی برای موقعیت راهبردی آمریکا تبدیل کند.
با بازگشت ترامپ به کاخ سفید، این چارچوب نظارتی دستخوش تغییر شد. او در نخستین روز ریاستجمهوری خود، فرمان اجرایی دولت بایدن را که توسعهدهندگان مدلهای پیشرفته را ملزم به ارائه نتایج آزمایشهای ایمنی به دولت میکرد، لغو کرد. دولت جدید همچنین برای محدودکردن مقررات ایالتی هوش مصنوعی و کاهش مسئولیت حقوقی شرکتهای توسعهدهنده این فناوری تلاش کرد.
این رویکرد در برخورد با پیامدهای اجتماعی و زیستمحیطی توسعه هوش مصنوعی نیز نمایان شد. هنگامی که انجمن ملی پیشرفت رنگینپوستان آمریکا علیه شرکت ایکسایآی متعلق به ایلان ماسک، به دلیل آلودگی ناشی از نیروگاههای تأمینکننده انرژی مراکز داده در محلههای سیاهپوستنشین میسیسیپی شکایت کرد، وزارت دادگستری در حمایت از ماسک مداخله کرد. این اقدام نشاندهنده اولویتیافتن توسعه زیرساختهای فناوری بر برخی نگرانیهای اجتماعی و زیستمحیطی بود.
دولت ترامپ برای توجیه این سیاستها، بارها به ضرورت پیروزی در رقابت هوش مصنوعی با چین استناد کرده است. ترامپ مخالفت با توسعه مراکز داده را اقدامی به سود پکن معرفی کرده و هشدارهای مربوط به خروج هوش مصنوعی از کنترل انسان را مانعی برای حفظ برتری آمریکا دانسته است. در چنین چارچوبی، نگرانیهای ایمنی و مطالبات نظارتی در برابر ضرورت رقابت ژئوپلیتیکی به حاشیه رانده میشوند.
تناقض اصلی زمانی آشکار میشود که ادعای حفاظت از برتری فناوری آمریکا با تساهل در قبال انتقال قابلیتهای پیشرفته به چین همراه میشود. اگر رقابت با پکن توجیهکننده کاهش نظارت داخلی است، بیتوجهی به مخاطرات امنیتی صادرات فناوری، اعتبار این استدلال را تضعیف میکند. این دوگانگی پرسشهایی جدی درباره نقش منافع اقتصادی، نفوذ شرکتهای بزرگ فناوری و میزان پایبندی دولت به اولویتهای اعلامشده امنیت ملی ایجاد میکند./ منبع