ایالات متحدهداخلیسیاسی

دوران چاک شومر به پایان رسیده است

وابستگی رهبران دموکرات به وال‌استریت با چرخش حزب به سوی عدالت اقتصادی سازگار نیست.

به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «دوران چاک شومر به پایان رسیده است» به قلم هارولد مایرسون (Harold Meyerson) در نشریه امریکن پراسپکت (The American Prospect) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی تحول پایگاه اجتماعی و اقتصادی حزب دموکرات پس از انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، استدلال می‌کند که وابستگی رهبران سنتی حزب به سرمایه‌داران بزرگ با گسترش مطالبات عدالت‌محور و رویکرد اقتصادی پوپولیستی در میان رأی‌دهندگان دموکرات ناسازگار شده است. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.

پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶، بحث درباره آینده رهبری این حزب را وارد مرحله تازه‌ای کرده است. افزایش نارضایتی عمومی از نفوذ ثروتمندان بر سیاست آمریکا، زمینه تقویت گرایش‌های اقتصادی عدالت‌خواهانه را در میان رأی‌دهندگان دموکرات فراهم کرده است. در چنین شرایطی، ادامه رهبری چاک شومر در سنا و حکیم جفریز در مجلس نمایندگان، به دلیل ارتباطات دیرینه آنها با محافل مالی وال‌استریت، با پرسش‌هایی درباره سازگاری ساختار رهبری حزب با مطالبات جدید روبه‌رو شده است.

نیویورک نمونه‌ای روشن از دو جریان متفاوت درون حزب دموکرات محسوب می‌شود. از یک‌سو، چهره‌هایی مانند زهران ممدانی و الکساندریا اوکاسیو کورتز از محیط‌های سیاسی نزدیک به سوسیالیسم دموکراتیک برخاسته‌اند و بر مطالبات اقتصادی اقشار متوسط و کم‌درآمد تأکید دارند. از سوی دیگر، سیاستمدارانی مانند شومر و جفریز به سنتی تعلق دارند که در مسائل اجتماعی گرایش لیبرال دارد، اما در حوزه اقتصادی ارتباط نزدیکی با نهادهای مالی و سرمایه‌داران بزرگ حفظ کرده است.

قدرت این گروه تا حد زیادی از توانایی جذب کمک‌های مالی برای کارزارهای انتخاباتی ناشی می‌شود. افزایش هزینه انتخابات در دهه‌های گذشته، وابستگی رهبران کنگره به حامیان ثروتمند را تشدید کرده است. نانسی پلوسی نیز پیش‌تر با بهره‌گیری از ظرفیت مالی سیلیکون‌ولی، جایگاهی قدرتمند در رهبری دموکرات‌ها ایجاد کرده بود. بااین‌حال، تحولات اجتماعی اخیر نشان می‌دهد که چنین الگویی ممکن است دیگر با انتظارات بخش مهمی از پایگاه رأی حزب هماهنگ نباشد.

یکی از عوامل اصلی موفقیت انتخاباتی دموکرات‌ها، مخالفت گسترده با سلطه سرمایه‌های بزرگ بر فرایندهای سیاسی بوده است. این مطالبه، جریان‌های چپ، میانه‌چپ و میانه‌رو حزب را به یکدیگر نزدیک کرده و ضرورت اصلاح نظام تأمین مالی انتخابات را برجسته ساخته است. ممنوعیت معاملات سهام توسط مقامات فدرال، محدودسازی کمک‌های مالی غیرشفاف و مقابله با نفوذ شرکت‌های بزرگ از جمله اقداماتی هستند که می‌توانند به این تغییر جهت پاسخ دهند.

نشانه‌های این تحول از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ آشکار شده بود؛ زمانی که برنی سندرز دریافت حق‌الزحمه سخنرانی هیلاری کلینتون از گلدمن ساکس را به موضوعی سیاسی تبدیل کرد. با گذشت زمان، حساسیت رأی‌دهندگان نسبت به ارتباط سیاستمداران با مؤسسات مالی افزایش یافته و شبکه‌های کمک‌کنندگان خرد و فعالان داوطلب نیز گسترش پیدا کرده است. این تغییرات، مزایای وابستگی به سرمایه‌گذاران بزرگ را کاهش داده و هزینه سیاسی چنین ارتباطاتی را افزایش می‌دهد.

در این چارچوب، سوابق شومر در حمایت از منافع مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی و پوشش ریسک، با جهت‌گیری جدید حزب تعارض پیدا می‌کند. حمایت او از حفظ برخی معافیت‌های مالیاتی مرتبط با درآمد مدیران سرمایه‌گذاری، نمونه‌ای از این فاصله است. در مقابل، تأکید جیمز تالاریکو، سناتور منتخب تگزاس، بر تقابل اقتصادی میان طبقات بالا و پایین جامعه، نشانه گسترش ادبیات جدید در سیاست دموکرات‌هاست.

اختلافات سیاست خارجی نیز به چالش رهبری شومر افزوده است. مخالفت گذشته او با توافق هسته‌ای دولت باراک اوباما با ایران و حمایت از سخنرانی بنیامین نتانیاهو در کنگره علیه این توافق، فاصله او با بخشی از جریان مترقی حزب را نشان می‌دهد. همچنین حمایت از نامزدهای نزدیک به لابی‌های طرفدار اسرائیل، انتقادهایی درباره اولویت‌های سیاسی او ایجاد کرده است.

احتمال رقابت کریس ون هولن برای رهبری دموکرات‌های سنا می‌تواند فرصتی برای فاصله‌گرفتن از ساختار سنتی حزب باشد. نسل جوان که بیشترین فشار ناشی از مشکلات اقتصادی را تحمل می‌کند، نقش مهمی در پیروزی‌های اخیر دموکرات‌ها داشته است. بنابراین، تداوم موفقیت انتخاباتی حزب مستلزم آن است که رهبری سیاسی آن نیز با مطالبات اقتصادی، اجتماعی و نسلی رأی‌دهندگان جدید هماهنگ شود./ منبع

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا