محدودیت‌های مهندسی انتخاباتی ترامپ
پیروزی قاطع دموکرات‌ها می‌تواند تلاش‌های دولت ترامپ برای مداخله در روند انتخابات را ناکام بگذارد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «محدودیت‌های مهندسی انتخاباتی ترامپ» به قلم کوئینتا جورسیک (Quinta Jurecic) در آتلانتیک (Atlantic) منتشر شده است که به بررسی اقدامات دولت دونالد ترامپ برای تأثیرگذاری بر روند انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و موانع حقوقی، اجرایی و سیاسی پیش روی این اقدامات می‌پردازد؛ موضوعی که با کاهش محبوبیت رئیس‌جمهور و احتمال تغییر موازنه قدرت در کنگره اهمیت بیشتری یافته است. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در شرایطی برگزار می‌شود که حدود اختیارات دولت فدرال در مدیریت انتخابات، استقلال نهادهای انتخاباتی و امکان مداخله قوه مجریه در فرایند رأی‌گیری به موضوعاتی بحث‌برانگیز تبدیل شده‌اند. اقدامات دولت دونالد ترامپ برای تغییر شرایط برگزاری انتخابات و محدود کردن برخی شیوه‌های مشارکت رأی‌دهندگان، نگرانی‌هایی درباره رابطه میان قدرت سیاسی و سلامت فرایند انتخاباتی ایجاد کرده است. مسئله اصلی این است که تا چه اندازه یک دولت مستقر می‌تواند از ظرفیت‌های حکومتی برای تأثیرگذاری بر رقابتی استفاده کند که نتیجه آن بر قدرت و آینده سیاسی همان دولت اثر می‌گذارد.
یکی از محورهای این اقدامات، تلاش برای تضعیف یا محدود کردن استفاده گسترده از رأی‌گیری پستی بوده است؛ روشی که در ایالت‌های مختلف آمریکا برای تسهیل مشارکت انتخاباتی به کار می‌رود. دولت همچنین از ایالت‌ها خواسته است فهرست‌های ثبت‌نام رأی‌دهندگان را در اختیار مقام‌های فدرال قرار دهند و مقام‌های انتخاباتی ایالتی و محلی را به پیگرد قضایی تهدید کرده است. افزون بر این، احتمال استقرار نیروهای نظامی یا مأموران فدرال در محل‌های رأی‌گیری نیز مطرح شده، هرچند حدود قانونی چنین اقداماتی محل مناقشه است.
دولت ترامپ همچنین بازداشت‌های پرسر‌وصدای شماری از افرادی را برجسته کرده است که به ثبت‌نام یا رأی دادن به‌عنوان غیرشهروند متهم شده‌اند. این پرونده‌ها در چارچوب ادعاهای گسترده‌تر درباره تقلب انتخاباتی مطرح شده‌اند، اما وجود موارد محدود یا اتهام‌های مشخص به‌تنهایی نمی‌تواند ادعای تقلب فراگیر را اثبات کند. تمایز میان تخلفات موردی و شواهد معتبر از تخلف سازمان‌یافته برای ارزیابی منصفانه سلامت انتخابات ضروری است.
با وجود این تلاش‌ها، پیشبرد بسیاری از برنامه‌های دولت با موانعی روبه‌رو شده است. ضعف در اجرای برخی اقدامات، نبود شواهد کافی برای پشتیبانی از ادعاهای مربوط به تقلب گسترده، محدودیت اختیارات قانونی دولت فدرال و مخالفت دادگاه‌ها با برخی طرح‌ها، دامنه اقدامات اجرایی را محدود کرده‌اند. ساختار انتخاباتی آمریکا که مسئولیت مهمی از برگزاری انتخابات را بر عهده ایالت‌ها می‌گذارد، در کنار نظارت قضایی، می‌تواند مانعی در برابر تلاش برای اعمال یک‌جانبه تغییرات در قواعد انتخاباتی باشد.
هم‌زمان، وضعیت سیاسی دولت نیز بر چشم‌انداز انتخابات اثر می‌گذارد. نظرسنجی‌های مطرح‌شده در آستانه روز رأی‌گیری از کاهش محبوبیت ترامپ به سطوحی در محدوده ۳۰ درصد حکایت دارند. در همین حال، دموکرات‌ها امیدوارند کنترل مجلس نمایندگان را دوباره به دست آورند و حتی در سنا نیز رقابت کنند؛ مجلسی که بازپس‌گیری آن در مقطع پیشین دشوار به نظر می‌رسید. با این حال، نظرسنجی‌ها قطعیت ندارند و خطاهای انتخاباتی گذشته نشان داده‌اند که فاصله میان برآوردها و نتایج واقعی می‌تواند قابل توجه باشد.
اهمیت احتمالی میزان پیروزی دموکرات‌ها در این است که اختلاف گسترده در نتایج می‌تواند اثرگذاری برخی اقدامات محدودکننده مشارکت را کاهش دهد. هرچه فاصله آرای دو حزب بیشتر باشد، دشوارتر می‌توان با تغییرات اجرایی یا کاهش مشارکت در بخش‌هایی از رأی‌دهندگان، نتیجه کلی رقابت را تغییر داد. در مقابل، رقابت نزدیک‌تر می‌تواند اهمیت بیشتری به تغییرات محدود در میزان مشارکت یا اختلاف بر سر نحوه شمارش آرا بدهد. با این همه، نتیجه واقعی به الگوی پراکندگی آرا، قواعد هر ایالت و نحوه اجرای قانون بستگی دارد.
در مجموع، مناقشه بر سر انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا فراتر از رقابت معمول حزبی است و به حدود قدرت دولت فدرال، استقلال مدیریت انتخاباتی و اعتبار نهادهای دموکراتیک مربوط می‌شود. موانع حقوقی و ساختاری می‌توانند دامنه مداخله دولت را محدود کنند، در حالی که واکنش رأی‌دهندگان و میزان مشارکت آنان نیز بر فضای سیاسی اثرگذار خواهد بود. نتیجه انتخابات و اختلاف احتمالی میان دو حزب می‌تواند تعیین کند که این اقدامات تا چه اندازه بر موازنه قدرت اثر می‌گذارند و چه ظرفیت‌هایی برای نظارت بر دولت و دفاع از قواعد انتخاباتی در کنگره آینده شکل می‌گیرد./ منبع