الیگارش‌های آمریکا جبهه خود را انتخاب می‌کنند
میلیاردرها با تزریق میلیاردها دلار به رقابت‌های انتخاباتی، نفوذ سیاسی خود را به رخ می‌کشند.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان « الیگارش‌های آمریکا جبهه خود را انتخاب می‌کنند »، به قلم جسوس مسا (Jesus Mesa) در نشریه نیوزویک (Newsweek) منتشر شده است. این مطلب به بررسی نقش فزاینده میلیاردرها در تأمین مالی رقابت‌های انتخاباتی آمریکا، صف‌آرایی سرمایه‌داران در حمایت از نامزدهای دو حزب و تناقض میان شعارهای ضدثروت‌اندوزی و وابستگی سیاسی به کمک‌های کلان مالی می‌پردازد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
نقش ثروتمندان و میلیاردرها در سیاست آمریکا طی سال‌های اخیر از موضوعی حاشیه‌ای به یکی از محورهای مهم رقابت‌های انتخاباتی تبدیل شده است. در گذشته، انتقاد از تمرکز ثروت در دست گروه کوچکی از افراد، به‌ویژه از سوی برنی سندرز، چندان مورد توجه افکار عمومی و سیاستمداران قرار نمی‌گرفت. سندرز در دسامبر ۲۰۱۰ بیش از هشت ساعت در صحن سنای آمریکا علیه توافق دوحزبی برای تمدید کاهش مالیات ثروتمندان سخنرانی کرد و در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ نیز مقابله با طبقه میلیاردرها را به یکی از محورهای اصلی مبارزات خود تبدیل ساخت. بااین‌حال، نظرسنجی‌ها نشان می‌دادند شکاف میان ثروتمندان و فقرا در اولویت‌های عمومی جایگاه چندانی ندارد و تنها حدود ۲ درصد از آمریکایی‌ها آن را مهم‌ترین مشکل کشور می‌دانستند.
اما تصویر اجتماعی میلیاردرها تغییر کرده است. در سال‌های رونق شرکت‌های فناوری و شبکه‌های اجتماعی، چهره‌هایی مانند مارک زاکربرگ، ایلان ماسک و جک دورسی در فرهنگ عمومی آمریکا به‌عنوان نمادهای نوآوری و موفقیت شناخته می‌شدند. اکنون نگاه عمومی به این گروه منفی‌تر شده است. طبق یک نظرسنجی پولیتیکو، حدود ۷۲ درصد آمریکایی‌ها معتقدند پول بیش از اندازه‌ای وارد سیاست شده و ۶۱ درصد نیز نفوذ میلیاردرها را بیش از حد می‌دانند. در نظرسنجی سال ۲۰۲۵ مؤسسه هریس نیز ۵۳ درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کردند میلیاردرها دموکراسی را تهدید می‌کنند؛ رقمی که نسبت به سال قبل هفت واحد درصد افزایش یافته است.
این تغییر نگرش در شرایطی رخ داده که هزینه‌های انتخاباتی به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده است. پیش‌بینی می‌شود هزینه تبلیغات انتخابات میان‌دوره‌ای به ۱۱.۶ میلیارد دلار برسد؛ رقمی بالاتر از هزینه ۱۱.۲ میلیارد دلاری انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴. ایلان ماسک به‌تنهایی ۴۴۶ میلیون دلار از ثروت شخصی خود را وارد رقابت‌های جاری کرده که بخش عمده آن به حمایت از کارزار انتخاباتی کن پاکستون، دادستان کل تگزاس و نامزد جمهوری‌خواه سنا، اختصاص یافته است. در سوی مقابل، جورج سوروس حدود ۱۰۲ میلیون دلار و مایکل بلومبرگ نزدیک به ۸۰ میلیون دلار به فعالیت‌های انتخاباتی کمک کرده‌اند. رید هافمن نیز منابع مالی خود را در اختیار کمیته‌های سیاسی حامی نامزدهای مخالف نفوذ میلیاردرها در تگزاس و کنتاکی قرار داده است.
پس از تصمیم دیوان عالی در پرونده «سیتیزنز یونایتد» در سال ۲۰۱۰، امکان ورود مبالغ نامحدود از طریق کمیته‌های اقدام سیاسی مستقل یا سوپرپک‌ها فراهم شد. اگرچه کمک مستقیم افراد به نامزدها محدود است، این کمیته‌ها می‌توانند مبالغ بسیار بزرگی دریافت کنند. در چرخه انتخاباتی کنونی، از مجموع ۲.۷۷ میلیارد دلار کمک مالی ۵۰ اهداکننده و سازمان بزرگ، ۱.۶۷ میلیارد دلار به جریان‌های همسو با جمهوری‌خواهان و ۸۳۲ میلیون دلار به جریان‌های همسو با دموکرات‌ها اختصاص یافته است. هشت نفر از ده اهداکننده بزرگ نیز در اردوگاه جمهوری‌خواهان قرار دارند و ماسک با فاصله قابل‌توجهی در صدر فهرست است.
بااین‌حال، برتری مالی جمهوری‌خواهان در همه بخش‌ها یکسان نیست. نامزدهای دموکرات در تأمین مالی مستقیم کارزارهای مجلس نمایندگان و سنا به‌ترتیب حدود ۲۸۵ و ۴۲۵ میلیون دلار بیشتر جذب کرده‌اند؛ اما با احتساب سوپرپک‌ها و گروه‌های بیرونی، جمهوری‌خواهان حدود ۴۰۰ میلیون دلار برتری دارند. در تگزاس، هزینه تبلیغات حامی پاکستون تقریباً سه برابر تبلیغات نامزد دموکرات، جیمز تالاریکو، بوده است؛ درحالی‌که تالاریکو از طریق کمک‌های مستقیم به کارزار خود حدود هشت برابر پاکستون منابع مالی جذب کرده است. در مین نیز با وجود جذب کمک‌های بیشتر از سوی تروی جکسون، سناتور جمهوری‌خواه سوزان کالینز و حامیانش هزینه تبلیغاتی بیشتری داشته‌اند.
بخش دیگری از سرمایه‌گذاری سیاسی میلیاردرها به منافع اقتصادی مشخص، به‌ویژه در حوزه فناوری، مربوط است. شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر اندریسن هوروویتز که در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲ کمتر از دو میلیون دلار هزینه کرده بود، تا ماه مه سال جاری همراه با بنیان‌گذارانش بیش از ۱۱۵ میلیون دلار وارد فعالیت‌های سیاسی کرد. بخش قابل‌توجهی از این منابع به سوپرپک‌های حامی صنعت رمزارز و هوش مصنوعی اختصاص یافته است. گرگ بروکمن، از بنیان‌گذاران اوپن‌ای‌آی، و همسرش نیز تا پایان ژوئیه ۵۰ میلیون دلار کمک کرده بودند. برادران وینکلووس هم ۴۲.۷ میلیون دلار، عمدتاً در حمایت از جمهوری‌خواهان، اختصاص داده‌اند.
مناقشه بر سر مالیات بر ثروت میلیاردرها نیز به یکی از میدان‌های اصلی این رقابت تبدیل شده است. در کالیفرنیا، پیشنهاد شماره ۴۰ به رأی گذاشته شده که بر اساس آن، دارایی خالص میلیاردرهایی که در اول ژانویه ۲۰۲۶ ساکن این ایالت بوده‌اند، مشمول مالیات یک‌باره پنج‌درصدی می‌شود. بخش عمده درآمد آن برای تأمین خدمات درمانی اقشار کم‌درآمد پس از کاهش بودجه مدیکید در نظر گرفته شده است. سرگئی برین، یکی از بنیان‌گذاران گوگل، با حدود ۱۰۲ میلیون دلار هزینه در مخالفت با این پیشنهاد، به برجسته‌ترین چهره مخالفان تبدیل شده است. حمایت مالی گسترده مخالفان موجب شده حمایت عمومی از این طرح که در سپتامبر ۵۲ درصد بود، در اکتبر به ۴۶ درصد کاهش یابد؛ درحالی‌که ۵۲ درصد رأی‌دهندگان با آن مخالفت می‌کردند.
این مناقشه، تناقضی جدی برای دموکرات‌ها ایجاد کرده است. بسیاری از نامزدهای این حزب با شعار مقابله با نفوذ ثروتمندان وارد رقابت شده‌اند، اما هم‌زمان برای تأمین هزینه‌های کارزارهای خود به کمک همان گروه متکی هستند. در مقابل، جمهوری‌خواهان نیز از این وابستگی برای زیر سؤال بردن اعتبار شعارهای رقبای خود استفاده می‌کنند. حتی برخی جریان‌های پوپولیستی درون حزب جمهوری‌خواه، از جمله استیو بنن، به‌شدت علیه آنچه الیگارش‌های وال‌استریت و سیلیکون‌ولی می‌نامند موضع گرفته‌اند.
در نهایت، گسترش کمک‌های مالی میلیاردرها نشان می‌دهد که مسئله فقط رقابت میان دو حزب نیست، بلکه منافع اقتصادی و فناوری نیز در تعیین اولویت‌های سیاسی نقش دارند. در سال ۲۰۱۰، کمک میلیاردرها به کارزارهای فدرال حدود ۳۱ میلیون دلار بود؛ اما در چرخه انتخاباتی کنونی، گروه‌های رصدکننده بیش از ۱.۷ میلیارد دلار کمک از خانواده‌های میلیاردر و شرکت‌های تحت کنترل آن‌ها ثبت کرده‌اند. بااین‌حال، رقم نهایی پس از انتخابات مشخص خواهد شد. چالش اصلی احزاب این است که چگونه میان جلب حمایت مالی سرمایه‌داران، پاسخ‌گویی به نگرانی‌های اقتصادی روزمره رأی‌دهندگان و حفظ اعتبار شعارهای خود تعادل برقرار کنند./ منبع