انرژی هسته‌ای برای امنیت ملی تایوان ضروری است

تصمیم تایوان برای حذف انرژی هسته‌ای، در مواجهه با تهدیدات فزاینده چین، امنیت انرژی و ملی این جزیره را به‌خطر انداخته است. تایوان به دلیل فقدان عمق استراتژیک و وابستگی به سوخت‌های فسیلی وارداتی (که ۹۵ درصد تولید برق شبانه و چهار پنجم کل برق را تأمین می‌کنند)، در برابر محاصره آسیب‌پذیر است. رزمایش‌های اخیر ارتش آزادی‌بخش خلق چین، مانند «رعد تنگه ۲۰۲۵»، که محاصره و حمله به زیرساخت‌های انرژی تایوان را بررسی کرد، نشان‌دهنده راهبرد پکن برای فشار روانی، خفه‌سازی اقتصادی و اختلال در زیرساخت‌ها به‌جای تهاجم مستقیم است. گزارش دفاع ملی تایوان نیز «محاصره و اختلال» را به‌عنوان راهبرد اصلی ارتش چین شناسایی کرده است و معتقد است که هدفش تضعیف اعتماد عمومی و انسجام داخلی، و وادارکردن تایوان به تسلیم از طریق قطع منابع است.

با نگاه به دیدگاه برندون ویچرت، تحلیل‌گر ژئوپلیتیک، باید توجه داشت که کنارگذاشتن انرژی هسته‌ای، به‌عنوان منبعی پایدار، نشان‌دهنده عدم جدیت در دفاع ملی است و برنامه‌ریزی اضطراری آمریکا را پیچیده می‌کند. مایکل تورتون، منتقد این دیدگاه، معتقد است که نیروگاه‌های هسته‌ای در درگیری هدف حملات قرار می‌گیرند و خطر فاجعه رادیولوژیکی دارند و محاصره تقاضای انرژی را با کاهش فعالیت صنعتی کم می‌کند. برخلاف این دیدگاه، باید به تجربه اوکراین اشاره کنیم که بیش از نیمی از برقش را در زمان جنگ از نیروگاه‌های هسته‌ای تأمین می‌کند. بنابراین، نیروگاه‌های هسته‌ای معمولاً به‌عنوان دارایی‌های راهبردی کنترل می‌شوند، نه نابود. در اوکراین، روسیه نیروگاه زاپوریژیا را اشغال کرد تا از آن بهره‌برداری کند، نه اینکه آن را تخریب کند؛ واین امر نشان‌دهنده خویشتن‌داری راهبردی است. چین نیز که به‌دنبال کنترل تایوان بدون تخریب گسترده است، احتمالاً همین رویکرد را دنبال خواهد کرد.

انرژی هسته‌ای برای تاب‌آوری تایوان حیاتی است، زیرا محاصره می‌تواند واردات سوخت فسیلی را قطع کند و منجر به خاموشی‌های گسترده شود. کاهش تقاضای برق با تعطیلی کارخانه‌ها، «سپر سیلیکونی» تایوان -نقش حیاتی‌اش در زنجیره تأمین فناوری جهانی- را تضعیف می‌کند و توجه و حمایت بین‌المللی را کاهش می‌دهد؛ نتیجه‌ای که پکن به‌دنبال آن است. مت پوتینگر، مشاور سابق امنیت ملی، تأکید کرده که تایوان باید در فاز اولیه درگیری مقاومت کند تا حمایت متحدان برسد. ایوان کاناپاتی پیشنهاد می‌دهد که راکتورهای کوچک مدولار پیشرفته می‌توانند سیستم‌های حیاتی را در شرایط محاصره حفظ کنند. تعطیلی صنایع برای صرفه‌جویی در انرژی، اهرم راهبردی تایوان را از بین می‌برد و دفاع را تضعیف می‌کند.

توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، مانند خورشیدی و بادی، ضروری اما ناکافی است، زیرا این منابع به دلیل متغیر بودن نمی‌توانند جایگزین انرژی پایه پایدار شوند. تایوان در سال ۲۰۲۳، ۱۹.۵ میلیارد دلار از بودجه ۳۲ میلیارد دلاری شرکت دولتی تای‌پاور را صرف خرید سوخت کرد؛ یعنی دو برابر دو سال قبل؛ و یارانه‌های هنگفتی برای تجدیدپذیرها هزینه کرد. این هزینه‌ها که از بودجه نظامی پیشی گرفته است، فشار مالی ایجاد کرده و قیمت برق را بالا برده است. ویلسون بیور هشدار می‌دهد که تجربه آلمان، با افزایش قیمت انرژی به دلیل یارانه‌های سبز، درس عبرتی برای تایوان است. هدایت این منابع به انرژی هسته‌ای می‌تواند هزینه‌ها را کاهش داده و بودجه را برای تقویت دفاع آزاد کند.

حمایت عمومی از انرژی هسته‌ای در تایوان رو به رشد است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد هفتاد درصد مردم نگران کمبود برق هستند و از حفظ انرژی هسته‌ای حمایت می‌کنند. مجلس تایوان اخیراً قانون تنظیم تأسیسات هسته‌ای را اصلاح کرد تا عمر نیروگاه‌ها از ۴۰ به ۶۰ سال افزایش یابد، که امکان ارتقای ایمنی و تمدید فعالیت راکتورها را فراهم می‌کند. مشاوران کلیدی رئیس‌ جمهور نیز از ارزش هسته‌ای برای امنیت ملی و آب‌وهوا حمایت می‌کنند. تجدیدپذیرها و هسته‌ای مکمل یکدیگرند، نه جایگزین. تجربه جهانی، مانند بازگشت آمریکا به هسته‌ای، بازنگری ژاپن پس از فوکوشیما و تجدیدنظر سوئیس و سوئد، نشان‌دهنده اهمیت هسته‌ای برای تاب‌آوری است.

ذخیره‌سازی پسماند هسته‌ای چالش اصلی است، اما تایوان توانایی توسعه ذخیره‌سازی ایمن خشک را دارد. نگرانی درباره پسماند، در برابر تهدیدات وجودی چین، چیزی ناچیز است. تعلل مصلحتی در تصمیم‌گیری، مسئولیت مشترک همه احزاب حاکم تایوان است، اما اکنون زمان بحث‌های گذشته‌نگرانه نیست. تایوان به یک راهبرد انرژی مدرن نیاز دارد که با منطق دفاعی و عملیاتی متحدانش هم‌راستا باشد. انرژی هسته‌ای نه‌تنها برای پایداری انرژی، بلکه برای حفظ جایگاه راهبردی تایوان و تضمین حمایت بین‌المللی در بحران، ضروری است./ منبع