رویکرد ناکارآمد آمریکا در جلب حمایت ژاپن و استرالیا

در منطقه هند-آرام، ایالات متحده به‌دنبال جلب حمایت متحدان کلیدی خود، به‌ویژه ژاپن و استرالیا، برای برنامه‌ریزی در برابر سناریوی درگیری نظامی با چین بر سر تایوان است. گزارش‌ها حاکی از تلاش مقامات آمریکایی برای روشن‌کردن مواضع این کشورها در صورت وقوع چنین درگیری است، اما ژاپن و استرالیا از ارائه پاسخ صریح خودداری کرده‌اند. این عدم شفافیت به دلیل فقدان تعهدات حقوقی صریح در معاهدات دفاعی دوجانبه با آمریکا است. معاهده دفاعی آمریکا و ژاپن به استقرار نیروهای آمریکایی در خاک ژاپن برای ثبات منطقه‌ای اشاره دارد، اما مشارکت فعال نیروهای دفاع از خود ژاپن در سناریوهای غیرمرتبط با دفاع مستقیم از ژاپن را الزام نمی‌کند. به‌طور مشابه، معاهده سال ۱۹۵۱ آمریکا و استرالیا بر مشاوره در برابر خطر مشترک تاکید دارد، اما تعهدی برای اقدام نظامی در درگیری‌های منطقه‌ای مانند تایوان ایجاد نمی‌کند.

چین احتمالا تا سال ۲۰۲۷، مصادف با صدمین سالگرد تاسیس ارتش آزادی‌بخش خلق، توانایی‌های راهبردی خود را برای دفاع از منافع ملی‌اش تقویت خواهد کرد. این بازه زمانی، معروف به «پنجره دیویدسون»، از سوی مقامات آمریکایی به‌عنوان دوره‌ای حساس برای احتمال حمله به تایوان تلقی می‌شود. ژاپن در سال‌های اخیر با تقویت قابلیت‌های دفاعی خود و اذعان به تاثیرات مستقیم حمله به تایوان بر امنیت ملی‌اش، به این تهدید توجه نشان داده است. استرالیا نیز، با وجود روابط تجاری گسترده با چین، به‌دلیل اقدامات تهاجمی پکن در سال‌های گذشته، نسبت به گسترش درگیری‌های منطقه‌ای نگران است. با این حال، هر دو کشور در تعهد به دفاع از تایوان محتاط عمل می‌کنند.

ایالات متحده برای پیشبرد برنامه‌ریزی مشترک با متحدانش با چالش‌هایی مواجه است. دولت کنونی آمریکا با درخواست افزایش هزینه‌های دفاعی متحدان به پنج درصد تولید ناخالص داخلی و اعمال تعرفه‌های تجاری سنگین، مانند تعرفه ۲۵ درصدی بر ژاپن، روابط خود را با این کشورها تیره کرده است. این اقدامات، که به‌عنوان تلاش برای بازنگری در روابط نابرابر تلقی می‌شود، به کاهش اعتماد و عدم اطمینان در میان متحدان منجر شده است. برای مثال، بازنگری در پیمان آکوس (AUKUS) نگرانی‌هایی را در استرالیا ایجاد کرده است. همچنین، سیاست ابهام راهبردی آمریکا در قبال دفاع از تایوان، تعهد متحدان به مشارکت در چنین سناریویی را دشوارتر می‌کند.

برنامه‌ریزی برای سناریوی درگیری در تنگه تایوان نیازمند اراده سیاسی جمعی و اعتمادسازی بین‌المللی است. فقدان هماهنگی و رویکرد غیرمنعطف آمریکا مانع از ایجاد پاسخ منسجم در برابر تهدیدهای چین می‌شود. موفقیت در این زمینه به بازنگری در دیپلماسی آمریکا و تعامل برابر با متحدان بستگی دارد تا شبکه متحدان در هند-پاسیفیک به‌طور مؤثر در برابر چالش‌های منطقه‌ای عمل کند./ منبع