فریفتن ترامپ توسط پوتین

توافق واردات گازوئیل از روسیه به سود پوتین تمام می‌شود، اوکراین را تضعیف می‌کند و منفعتی برای آمریکایی‌ها ندارد.

به گزارش اطلس دیپلماسی،‌ یادداشتی با عنوان «فریفتن ترامپ توسط پوتین» به قلم دیوید فروم (David Frum) در آتلانتیک (Atlantic) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی توافق اعلام‌شده برای خرید گازوئیل از روسیه، استدلال می‌کند که این تصمیم نه به کاهش قیمت سوخت در آمریکا کمک می‌کند و نه منافع مصرف‌کنندگان آمریکایی را تأمین می‌سازد، بلکه می‌تواند منابع مالی و موقعیت راهبردی مسکو را تقویت کند و فشار بر اوکراین را افزایش دهد. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.

دونالد ترامپ اعلام کرده است که آمریکا توافقی گسترده برای خرید گازوئیل از روسیه منعقد خواهد کرد. این تصمیم در شرایطی مطرح شده که قیمت سوخت و هزینه‌های اقتصادی برای مصرف‌کنندگان آمریکایی از موضوعات مهم سیاسی هستند و دولت با کاهش محبوبیت عمومی روبه‌روست. توافق جدید ممکن است به‌عنوان اقدامی برای پاسخ‌گویی به نگرانی‌های رانندگان کامیون، کشاورزان و دیگر مصرف‌کنندگان معرفی شود، اما بررسی ظرفیت تولید و مصرف آمریکا نشان می‌دهد که ضرورت اقتصادی چنین معامله‌ای محل تردید است.

آمریکا یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و صادرکنندگان گازوئیل در جهان است. پالایشگاه‌های این کشور روزانه حدود ۵٫۲ میلیون بشکه گازوئیل تولید می‌کنند، در حالی که مصرف داخلی روزانه تقریباً ۳٫۷ میلیون بشکه است. مازاد تولید به بازارهای خارجی صادر می‌شود و صادرات این فرآورده در ماه‌های اخیر از روزانه ۱٫۵ میلیون بشکه فراتر رفته است. این ارقام نشان می‌دهد که آمریکا از ظرفیت قابل‌توجهی برای تأمین نیاز داخلی برخوردار است و حتی بخشی از تولید خود را به خارج می‌فروشد.

البته آمریکا مقداری گازوئیل از کانادا وارد می‌کند؛ به‌طور متوسط حدود ۱۵۴ هزار بشکه در روز. این واردات عمدتاً به دلایل جغرافیایی و اقتصادی انجام می‌شود. برای نمونه، تأمین سوخت منطقه نیوانگلند از پالایشگاه نیوبرانزویک کانادا می‌تواند به‌دلیل ساختار خطوط لوله و شبکه حمل‌ونقل، ارزان‌تر از انتقال سوخت از پالایشگاه‌های واقع در سواحل خلیج مکزیک آمریکا باشد.

بنابراین، واردات محدود از یک همسایه نزدیک می‌تواند توجیه عملی داشته باشد؛ اما چنین شرایطی لزوماً درباره واردات از روسیه صدق نمی‌کند.

حجم اعلام‌شده توافق روسیه حدود ۲٫۲۵ میلیون بشکه است؛ مقداری که در مقایسه با ابعاد بازار سوخت آمریکا محدود به نظر می‌رسد. این میزان تقریباً معادل ۱۶ ساعت مصرف داخلی آمریکا، ۱۰ ساعت تولید این کشور یا ۱۴ روز واردات گازوئیل از کاناداست. در نتیجه، حتی اگر این محموله وارد بازار آمریکا شود، به‌تنهایی نمی‌تواند تغییری اساسی در توازن عرضه و تقاضای سوخت ایجاد کند. از این منظر، ادعای تأثیرگذاری چشمگیر توافق بر قیمت گازوئیل با پرسش‌های جدی روبه‌روست.

پیامدهای سیاسی و ژئوپلیتیکی توافق، با این حال، ممکن است بسیار فراتر از اثر اقتصادی مستقیم آن باشد. روسیه که درگیر جنگ با اوکراین است، می‌تواند از فروش انرژی و دسترسی به درآمدهای تازه بهره‌مند شود. در مقابل، اوکراین که از حمایت آمریکا برخوردار بوده، ممکن است این تصمیم را نشانه‌ای از تضعیف تعهد واشنگتن به مقابله با مسکو تلقی کند. در چنین شرایطی، خرید سوخت از روسیه می‌تواند تناقضی میان سیاست اقتصادی دولت آمریکا و اهداف راهبردی اعلام‌شده آن در قبال جنگ اوکراین ایجاد کند.

این توافق همچنین پرسش‌هایی درباره احتمال شکل‌گیری فرصت‌های فساد مالی مطرح می‌کند؛ به‌ویژه اگر قراردادهای چندمیلیارددلاری بدون شفافیت کافی یا نظارت مؤثر اجرا شوند. با این حال، اطلاعات ارائه‌شده جزئیات کافی برای اثبات وقوع فساد یا تعیین سازوکار دقیق قرارداد در اختیار نمی‌گذارد.

در مجموع، مسئله اصلی فقط خرید یک محموله گازوئیل نیست، بلکه نسبت میان منافع اقتصادی، محاسبات انتخاباتی و پیامدهای ژئوپلیتیکی تصمیم دولت است. اگر توافق نتواند قیمت سوخت را به‌طور معناداری کاهش دهد، اما درآمد و موقعیت روسیه را تقویت کند و اعتماد اوکراین به حمایت آمریکا را کاهش دهد، هزینه‌های راهبردی آن ممکن است از منافع احتمالی‌اش بیشتر باشد./ منبع