پیروزی کانولی نشان‌دهنده گرایش افکار عمومی است

در انتخابات اخیر ایرلند، مردم با اکثریتی قاطع کاترین کانولی را به‌عنوان رئیس‌جمهور جدید خود برگزیدند. او با کسب ۶۳ درصد از آراء، رکوردی در تاریخ انتخابات ریاست‌جمهوری ایرلند ثبت کرد. کانولی سیاستمداری چپ‌گرا و از حامیان سرسخت فلسطینیان است که همواره اسرائیل را به «جنایت نسل‌کشی در غزه» متهم کرده و آن را «دولت تروریستی» خوانده است. وی در سخنرانی‌های پیش از انتخابات، هرچند حمله حماس در هفتم اکتبر ۲۰۲۳ را جنایت جنگی دانست، اما از دولت ایرلند و نهادهای اتحادیه اروپا به دلیل بی‌عملی در اجرای کنوانسیون منع نسل‌کشی علیه اسرائیل انتقاد کرد و خواستار اعمال تحریم شد. او ضمن استقبال از به‌رسمیت شناختن دولت فلسطین توسط برخی کشورها، با حذف حماس از ساختار آینده غزه مخالفت کرد و تأکید نمود که «حماس بخشی از بافت مردم فلسطین است» و رهبران خارجی حق ندارند درباره حکومت فلسطینیان تصمیم بگیرند.

مواضع او درباره غزه و اسرائیل محور اصلی کارزار انتخاباتی‌اش بود و با واکنش‌های تند از سوی محافل یهودی و حامی اسرائیل روبه‌رو شد؛ بااین‌حال، این مخالفت‌ها تأثیری بر نتیجه نهایی نداشت. پیروزی چشمگیر کانولی نشان‌دهنده گرایش نیرومند ضداسرائیلی و همدلی عمیق مردم ایرلند با فلسطینیان است. نویسنده معتقد است جامعه ایرلند دهه‌هاست مسئله فلسطین را بازتابی از مبارزات تاریخی خود برای استقلال می‌بیند و بسیاری از سیاستمداران این کشور از درک پیوند تاریخی ملت یهود با سرزمین اسرائیل ناتوان‌اند. آنان نادیده می‌گیرند که تأسیس دولت یهود در فلسطین بر پایه رأی شورای جامعه ملل در سال ۱۹۲۲ و تصویب تقسیم سرزمین توسط مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۱۹۴۷ صورت گرفته و مشروعیت اسرائیل در حقوق بین‌الملل ریشه دارد.

در نگاه عمومی ایرلندی‌ها، فلسطینیان مانند خودشان در برابر استعمارگران بی‌رحم مقاومت می‌کنند؛ همان‌گونه که ایرلند در برابر انگلستان ایستاد. این نگاه یک‌سویه، فاقد درک تاریخی از قرن‌ها آزار ملت یهود و شکل‌گیری صهیونیسم به‌عنوان جنبشی رهایی‌بخش است. ایرلند اگرچه اندکی پس از تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸ آن را به رسمیت شناخت، اما روابط رسمی دیپلماتیک را تا سال ۱۹۹۳ برقرار نکرد و آخرین کشور اتحادیه اروپا در این زمینه بود. در مقابل، این کشور در سال ۱۹۸۰ نخستین عضو اتحادیه اروپا بود که سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) را به رسمیت شناخت، بی‌اعتنا به نقش آن در اقدامات تروریستی نظیر هواپیماربایی، گروگان‌کشی و کشتار المپیک مونیخ.

تلر این موضع را مرتبط با تجربه طولانی خشونت سیاسی در ایرلند می‌داند. از دهه ۱۹۶۰، درگیری‌های مذهبی و سیاسی میان کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها، منجر به ظهور ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) شد که شاخه موقتش با الهام از مبارزه مسلحانه فلسطینیان، از تاکتیک‌های چریکی مشابه بهره گرفت. گزارش‌ها از آموزش اعضای آی‌آرای در کنار نیروهای فلسطینی در دره بقاع لبنان و همکاری با ساف حکایت دارد. این روابط باعث انتقال تجربیات در بمب‌گذاری و جنگ شهری شد که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ اوج گرفت.

با فروکش‌کردن خشونت‌ها و توافق «جمعه نیک» در سال ۱۹۹۸، شاخه سیاسی آی‌آرای یعنی حزب شین‌فین مسیر مذاکرات را در پیش گرفت، اما همبستگی تاریخی ایرلند با فلسطین همچنان در گفتمان عمومی این کشور زنده است. هرچند برخی این آشتی ملی را الگویی برای حل مناقشه اسرائیل و فلسطین می‌دانند، تفاوت بنیادین در این است که در ایرلند هیچ‌یک از طرفین قصد نابودی دیگری را نداشتند، در حالی که گروه‌هایی چون فتح و حماس هدف خود را از میان بردن اسرائیل اعلام کرده‌اند./ منبع