طرح نتانیاهو-ترامپ برای غزه، جنایت علیه بشریت است

حملات ۲۱ ماهه ارتش اسرائیل به غزه، که به بهانه نابودی حماس پس از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ (با ۱۲۰۰ کشته اسرائیلی) آغاز شد، با تخریب گسترده و کشتار بیش از پنجاه هزار فلسطینی، تناسبی با آن حمله نداشته و به «جنگ تمام‌عیار» تبدیل شده است. تاکتیک‌های ارتش اسرائیل که برای کاهش تلفات سربازان خود طراحی شده، شامل تخریب ساختمان‌هایی با ده‌ها ساکن برای هدف قراردادن یک جنگجوی حماس است؛ چیزی مشابه بمباران درسدن یا هیروشیما، که بسیاری آن را جنایت جنگی می‌دانند. تلفات غزه ۲۵ برابر کشته‌های رقه در بمباران ناتو علیه داعش و نزدیک به سه برابر تلفات درسدن در جنگ جهانی دوم است. این تخریب گسترده، همراه با گرسنگی و نابودی اموال، ترومای جمعی عظیمی ایجاد کرده که احتمالاً نسل جدیدی از فلسطینیان را به‌سوی خشونت سوق می‌دهد؛ نه‌تنها علیه اسرائیل، که شاید علیه آمریکا.

دیدار اخیر نتانیاهو و ترامپ در کاخ سفید، «چشم‌انداز» واقعی نتانیاهو برای غزه پساجنگ را آشکار کرد، که فراتر از آتش‌بس ژانویه است. نتانیاهو پیشنهاد کرد که بیش‌تر فلسطینیان به کشورهای دیگر منتقل شوند تا اسرائیل غزه را بازسازی و شهرک‌سازی کند. اخراجی که ممکن است از «نکبت» ۱۹۴۸-۱۹۴۹ (اخراج ۷۵۰ هزار تا یک میلیون فلسطینی) فراتر رود. ترامپ نیز از کشورهایی خواست صدها هزار فلسطینی را بپذیرند و حتی ایده استفاده از رژیم‌های مزدور، مانند جنگ‌سالاران سودان جنوبی، برای انتقال اجباری فلسطینیان را مطرح کرد. یسرائیل کاتس، وزیر جنگ اسرائیل، اعلام کرد که منطقه رفح در جنوب غزه به یک «منطقه انسانی» تبدیل خواهد شد؛ جایی که فلسطینیان باقی‌مانده با دیوار نظامی محصور می‌شوند؛ در حالی که بقیه غزه به شهرک‌های اسرائیلی اختصاص می‌یابد. من این طرح را مصداق بارز پاکسازی قومی، مشابه آزار یهودیان در اروپا از طریق پوگرام‌ها، اخراج، و محصورکردن در «محله‌های یهودی» می‌دانم که نهایتاً به اردوگاه‌های نازی منجر شد. این یک تناقض تکان‌دهنده است که تنها دولت یهودی جهان چنین سیاستی را علیه فلسطینیان پیش می‌برد.

اگر اسرائیل قصد جابه‌جایی موقت فلسطینیان برای «پاکسازی» حماس را داشت، می‌توانست در پاییز ۲۰۲۳ اردوگاه‌های بزرگی در صحرای نگب ایجاد کند و زنان، کودکان زیر شانزده سال، و افراد بالای هفتاد سال را به آنجا منتقل کند؛ در حالی که مردان دیگر غربالگری می‌شدند. اما هدف نتانیاهو هرگز نجات جان فلسطینیان نبود. این طرح ادامه سیاست‌های دولت‌های لیکود در کرانه باختری است که با تخریب خانه‌ها، اخراج فلسطینیان به شهرهای متراکم، و محصورکردن آن‌ها با موانع نظامی، زمین را برای شهرک‌نشینان اسرائیلی باز کرده‌اند. از دهه ۱۹۷۰، سیاست دولت‌های راست‌گرای اسرائیل مجازات جمعی از طریق تخریب و آوارگی بوده است.

این طرح با حمایت دولت آمریکا، همه آمریکایی‌ها را در این جنایت شریک می‌کند. در آمریکا، کارزار تبلیغاتی مداوم این کشتار را «دفاع از خود» اسرائیل جلوه داده و منتقدان را با تهدید اخراج یا اتهام یهودستیزی ساکت می‌کند. راه‌حل جایگزین، استقرار یک نیروی بین‌المللی بزرگ برای کنترل غزه است. حماس باید با یک دولت انتقالی غیراسرائیلی، تحت حمایت شرکای معتبر منطقه‌ای و با بودجه کنسرسیومی از کشورها برای راه‌حل دوکشوری، کنار زده شود. این دولت باید غزه را بازسازی کند؛ عمدتاً با تعرفه بر کالاها و خدمات اسرائیلی؛ و حماس را با تعقیب رهبرانش مهار کند. هدف این دولت انتقالی، ایجاد یک دولت فلسطینی صلح‌آمیز در غزه با مرزهایی تحت نظارت بین‌المللی برای مدت طولانی است. این تنها جایگزین اخلاقی برای پاکسازی قومی پیشنهادی اسرائیل است./ منبع