ترور از آسمان در غرب آسیا

انتخاب تونی بلر، نخست‌وزیر سابق انگلیس، توسط دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو برای اداره غزه پس از جنگ، یادآور دوران استعمار قدیم است که انگلیس سیاستمداران خود را به‌عنوان معاون سلطنتی به مستعمرات جهانی می‌فرستاد. این انتخاب، که بدون مشورت با فلسطینی‌ها صورت گرفت، نشانه‌ای از ورود غرب آسیا به دوران جدیدی از امپریالیسم غربی است. جز فلسطین که قبلاً تحت استعمار کلاسیک قرار گرفته است، لحظه نئو-امپریالیستی کنونی با استفاده ایالات متحده از اسرائیل به‌عنوان پایگاه خود در غرب آسیا و به‌کارگیری قدرت هوایی برای سرکوب هرگونه چالش‌گر مشخص می‌شود.

دولت فعلی واشنگتن، که شامل گروهی از افراد سودجو، نفتی‌ها، سرمایه‌داران، مزدوران، ناسیونالیست‌های سفید و صهیونیست‌های مسیحی و یهودی است، با کمک آلمان، انگلیس و فرانسه، اسرائیل را به یک پایگاه هوایی بزرگ تبدیل کرده است که کشوری کوچک به آن متصل است. از این پایگاه، دائماً موشک‌ها، راکت‌ها، پهپادها و جنگنده‌ها به کشورهای همسایه منطقه‌ای حمله می‌کنند. غزه در دو سال گذشته تقریباً به‌طور مداوم بمباران شده است، به‌طوری که تنها ماه اول آن را می‌توان به‌طور منطقی به عنوان «دفاع مشروع» پس از حمله وحشتناک حماس به اسرائیل در روز ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توجیه کرد. حتی کرانه باختری، که قبلاً تحت حکومت نظامی اسرائیل است، بارها از بالا مورد حمله قرار گرفته است. لبنان و سوریه نیز با وجود آتش‌بس ظاهری بمباران شده‌اند. یمن، که به‌دلیل نسل‌کشی در غزه موشک‌هایی به اسرائیل شلیک کرده است، بارها توسط اسرائیل هدف قرار گرفته است. برخی از این حملات به‌طور مستقیم به حملات دشمنان اسرائیل پاسخ داده‌اند، در حالی که دیگر حملات به‌دلیل تحریکات اسرائیل و به‌ویژه جنایات مداوم در غزه بوده‌اند.

در واقع، آنچه که اکنون مشاهده می‌کنیم، استعمار هوایی به سبک اسرائیل است. در روز ۹ سپتامبر، اسرائیل حتی قطر را بمباران کرد، کشوری که رهبران آن از اسرائیل خواسته بودند تا در مذاکرات بازگشت گروگان‌های اسرائیلی با حماس کمک کند. در نهایت، اسرائیل با استفاده از نیروی هوایی خود در حال شکل دادن به حکومت‌های غرب آسیا است، به‌گونه‌ای که مسئولان این کشورها را از روی زمین محو می‌کند یا تهدید به چنین کاری می‌کند. اسرائیل همچنین در ایجاد تصورات بیرونی از تحولات منطقه‌ای نقش دارد و با ترور روزنامه‌نگاران در فلسطین، لبنان و یمن به این امر دامن می‌زند.

حملات هوایی اسرائیل به ایران در ماه ژوئن ۲۰۲۳ که به تأسیسات هسته‌ای این کشور آسیب زد، بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر برای جلوگیری از فعالیت‌های اقتصادی و علمی ایران بود. این حملات نشان‌دهنده راهبرد امپریالیسم منفی هستند، که برخلاف نظریات کلاسیک امپریالیسم، که بر تسلط بر بازارها و استخراج منابع تأکید دارد، برخی راهبرد‌ها هدفشان جلوگیری از فعالیت‌های اقتصادی است تا کشور هدف را ضعیف نگه دارند. پس از جنگ جهانی دوم، استعمار در غرب آسیا با جنبش‌ها و شورش‌های مردمی پایان یافت، اما سیاستمداران راست‌گرای اروپا و آمریکا همواره علاقه‌مند به ادامه سلطه بودند. تلاش‌های آنها برای بازسازی استعمار غربی در عراق و افغانستان، به‌ویژه در دوران جورج بوش، در نهایت با شکست روبه‌رو شد.

در نهایت، استفاده از نیروی هوایی برای سرکوب یا حداقل محدود کردن مردمان غرب آسیا، یک تاکتیک قدیمی است که از دوران استعمار انگلیس در عراق و فلسطین سرچشمه گرفته است. انگلیس در عراق از نیروی هوایی برای کنترل منطقه استفاده کرد و برخی از مقامات خود مانند آرتور هریس در تلاش بودند تا با بمباران روستاها و ایجاد ترس در مردم، مقاومت را کاهش دهند. این تاکتیک‌ها هرچند در آن زمان موفق به سرکوب مقاومت نشدند، اما همچنان در سیاست‌های کنونی اسرائیل به کار گرفته می‌شوند. در نهایت، همانطور که تاریخ نشان می‌دهد، استعمار هوایی نه تنها شکست‌خورده است، بلکه موجب ایجاد نفرت و مقاومت در برابر سلطه‌گران نیز می‌شود. در حال حاضر، حتی اسرائیل با وجود برتری تکنولوژیکی خود در حملات هوایی، نتوانسته به‌طور کامل بر منطقه تسلط یابد و با مقاومت‌های شدید از سوی کشورهای فقیر و جنگ‌زده‌ای مانند یمن و ایران مواجه است./ منبع