آیپک چگونه شکست خورد

آیپک با فاصله گرفتن از دموکرات‌ها نفوذ دیرینه خود را از دست داده است.

به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان « آیپک چگونه شکست خورد» به قلم اریک آلترمن (Eric Alterman) در نیویورک‌تایمز (The New York Times) منتشر شده است که افول نفوذ سیاسی آیپک را نتیجه تغییر نگرش جامعه آمریکا و یهودیان این کشور نسبت به اسرائیل، جنگ غزه و پیوند فزاینده این لابی با جریان محافظه‌کار جمهوری‌خواه می‌داند و بر ضرورت بازتعریف نقش آن در سیاست آمریکا تأکید دارد. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.

نفوذ بی‌رقیب آیپک در سیاست آمریکا، که برای دهه‌ها بر حمایت دوحزبی از اسرائیل استوار بود، در پی جنگ غزه و تغییر نگرش جامعه آمریکا به‌طور محسوسی کاهش یافته است. زمانی حمایت از اسرائیل موضوعی فراگیر در کنگره بود و این کشور به‌عنوان متحدی دموکراتیک و راهبردی در خاورمیانه تلقی می‌شد؛ اما اکنون حمایت بی‌قیدوشرط از دولت اسرائیل برای بخشی از سیاستمداران آمریکایی به هزینه‌ای سیاسی تبدیل شده است. این تغییر در میان دموکرات‌ها شدیدتر است و حتی برخی چهره‌های میانه‌رو ترجیح داده‌اند از دریافت حمایت مالی آیپک فاصله بگیرند.

داده‌های افکارسنجی نیز این تحول را برجسته می‌کند. میزان نگاه مثبت رأی‌دهندگان آمریکایی به اسرائیل به سطحی بسیار پایین‌تر از دهه‌های گذشته رسیده و در میان دموکرات‌ها افت آن چشمگیرتر است. در میان یهودیان آمریکایی نیز انتقاد از عملکرد اسرائیل در غزه افزایش یافته و بخشی از نسل جوان‌تر، راه‌حل‌های متفاوتی برای مناقشه اسرائیل و فلسطین را بررسی می‌کند. در نتیجه، پیوند هویت یهودی آمریکایی با حمایت سیاسی از اسرائیل، که زمانی برای بسیاری بدیهی بود، بیش از گذشته با تنش میان ارزش‌های لیبرال و سیاست‌های دولت اسرائیل مواجه شده است.

آیپک در آغاز فعالیت خود، در دهه ۱۹۵۰، با هدف تقویت حمایت سیاسی از اسرائیل شکل گرفت و در دوره‌ای که اسرائیل در افکار عمومی آمریکا از محبوبیت گسترده‌ای برخوردار بود، توانست خود را به یکی از قدرتمندترین لابی‌های سیاست خارجی تبدیل کند. توسعه شبکه ملی، جذب حامیان مالی ثروتمند، ارتباط نزدیک با نمایندگان کنگره، ارائه مواضع پیشنهادی برای قانون‌گذاری و تلاش برای اثرگذاری بر روایت رسانه‌ای درباره خاورمیانه، ابزارهای اصلی گسترش نفوذ این سازمان بودند.

با گذشت زمان، جهت‌گیری آیپک به سمت محافظه‌کاری بیشتر حرکت کرد. پس از شکست روند صلح اسرائیل و فلسطین در دهه ۱۹۹۰، ارتباط با جریان‌های مسیحی صهیونیست و سپس جمهوری‌خواهان محافظه‌کار تقویت شد. نقطه عطف مهم این روند، تقابل بنیامین نتانیاهو با دولت باراک اوباما بر سر توافق هسته‌ای ایران در سال ۲۰۱۵ بود. حمایت آشکار از موضع جمهوری‌خواهان و هزینه‌کرد گسترده برای جلوگیری از توافق، فاصله آیپک با بخش بزرگی از دموکرات‌ها و یهودیان لیبرال را افزایش داد.

تأسیس سوپرپک وابسته به آیپک در سال ۲۰۲۱ این روند را تشدید کرد. حمایت مالی گسترده از نامزدهای جمهوری‌خواه و صرف میلیون‌ها دلار برای شکست برخی نامزدهای دموکرات، این تصور را تقویت کرد که آیپک دیگر یک نیروی دوحزبی نیست. در چند انتخابات مقدماتی نیز تلاش‌های مالی این شبکه نتیجه معکوس داد و نامزدهایی با مواضع انتقادی‌تر نسبت به اسرائیل پیروز شدند.

چالش اصلی آیپک اکنون نه فقط کاهش نفوذ، بلکه ناتوانی در سازگار شدن با محیط سیاسی جدید است. تداوم رویکرد «اسرائیل، درست یا نادرست» می‌تواند این سازمان را بیش از پیش از جریان اصلی جامعه یهودیان آمریکا و حزب دموکرات دور کند و حتی حمایت جمهوری‌خواهان را نیز در بلندمدت تضمین نکند. با این حال، امکان بازسازی جایگاه آن وجود دارد؛ مشروط بر اینکه به مقابله با یهودستیزی فزاینده در جناح راست، از جمله پیوند آن با اشکال جدید ضدصهیونیسم، بپردازد. چنین تغییر مسیری می‌تواند هم به منافع یهودیان آمریکایی و اسرائیل کمک کند و هم بخشی از اعتبار ازدست‌رفته آیپک را در سیاست آمریکا بازگرداند./ منبع