چرا مکل‌مور از تور اد شیرن کنار گذاشته شد؟

ماجرای مکل‌مور و اد شیرن مرز میان موسیقی، سیاست و آزادی بیان را آشکار کرد.

به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «چرا مکل‌مور از تور اد شیرن کنار گذاشته شد؟» نوشته اسپنسر کورن‌هبر (Spencer Kornhaber) در آتلانتیک (The Atlantic)، به بررسی مناقشه‌ای می‌پردازد که پس از حذف مکل‌مور از تور اد شیرن بر سر اظهاراتش درباره فلسطین شکل گرفت و نشان می‌دهد چگونه جنگ غزه، مرز میان هنر، سیاست، آزادی بیان و مسئولیت اجتماعی صنعت موسیقی را تحت تأثیر قرار داده است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.

مناقشه از زمانی آغاز شد که مکل‌مور، خواننده آمریکایی، در دو کنسرت در نیوجرسی که به‌عنوان برنامه افتتاحیه تور اد شیرن اجرا می‌کرد، چند بار شعار «فلسطین را آزاد کنید» سر داد و قطعه «Hind’s Hall» را اجرا کرد؛ ترانه‌ای که از فلسطینیان حمایت و سیاست‌های اسرائیل در غزه را به‌شدت نقد می‌کند. تصاویر اعتراضات حامی فلسطین و ویرانی‌های غزه نیز در پس‌زمینه اجرا نمایش داده شد. این اقدام با واکنش گروه‌های حامی اسرائیل و برخی چهره‌های فرهنگی مواجه شد و منتقدان، آن را در برخی موارد یهودستیزانه یا موجب ایجاد احساس ناامنی برای مخاطبان یهودی دانستند.

در پی این اعتراض‌ها، رابرت کرافت، مالک میلیاردر مجموعه ورزشی ژیلت، با اد شیرن تماس گرفت و اعلام کرد که مکل‌مور اجازه اجرای برنامه در این ورزشگاه و شماری از سالن‌های دیگر را نخواهد داشت. در ۱۴ سپتامبر، نام مکل‌مور از فهرست اجراکنندگان تور حذف شد. پس از آن، سایر گروه‌های افتتاح‌کننده و همچنین اعضای گروه همراه شیرن در اعتراض به این تصمیم از تور کناره‌گیری کردند و شیرن عملاً به تنها هنرمند حاضر در ادامه تور تبدیل شد.

شیرن در ابتدا تلاش کرد موضع خود را از مناقشه سیاسی جدا کند. او تأکید کرد که مخاطبان برای حضور در یک مجمع سیاسی به کنسرت نمی‌آیند و هدف همیشگی‌اش ایجاد ارتباط میان مردم با پیشینه‌های مختلف بوده است. با این حال، ادامه فشارها باعث شد در کنسرت بعدی خود درباره جنگ اسرائیل و فلسطین صریح‌تر سخن بگوید. او حمله ۷ اکتبر حماس را محکوم کرد و در عین حال وضعیت غزه را «فاجعه‌بار»، «ناعادلانه» و «نامتناسب» توصیف کرد. همچنین درباره دخالت مالکان سالن‌ها در محتوای سخنان هنرمندان هشدار داد.

این رویداد در چارچوب مناقشه گسترده‌تری درباره نقش سیاسی موسیقی قرار می‌گیرد. بسیاری از هنرمندان مشهور در سال‌های گذشته کوشیده‌اند از موضع‌گیری سیاسی مستقیم فاصله بگیرند و بر وحدت یا سرگرمی تأکید کنند. با این حال، بخش مهمی از تاریخ موسیقی عامه‌پسند با جنبش‌های اجتماعی، اعتراضات سیاسی و مسائل حقوق مدنی پیوند داشته است. بنابراین، ادعای بی‌طرفی نیز همواره در شرایط سیاسی متفاوت معنای یکسانی ندارد.

از زمان حمله حماس در ۷ اکتبر و عملیات نظامی اسرائیل در غزه، حضور سیاسی هنرمندان در این مناقشه افزایش یافته است. هنرمندانی مانند کهلانی، گروه Kneecap و Bob Vylan نیز به دلیل اظهارات یا مواضع خود با لغو برنامه، محدودیت یا تحقیقات مواجه شده‌اند. در سوی دیگر، منتقدان این هنرمندان بر ضرورت مقابله با یهودستیزی، نفرت‌پراکنی و دعوت به خشونت تأکید کرده‌اند. در نتیجه، یکی از دشوارترین مسائل برای صنعت موسیقی، تشخیص مرز میان اعتراض سیاسی مشروع و سخنان تبعیض‌آمیز یا تحریک‌آمیز بوده است.

مکل‌مور پیش‌تر نیز سابقه فعالیت در حوزه مسائل اجتماعی را داشته است. ترانه «Same Love» او از پذیرش ازدواج همجنس‌گرایان حمایت می‌کرد و پس از ۷ اکتبر نیز ضمن محکوم کردن کشتار و گروگان‌گیری شهروندان اسرائیلی، با مجازات جمعی فلسطینیان مخالفت کرده بود. «Hind’s Hall» نیز به‌دلیل مضمون سیاسی صریح خود به یکی از برجسته‌ترین ترانه‌های اعتراضی مرتبط با جنگ غزه در میان هنرمندان آمریکایی تبدیل شد.

در این میان، مسئله فقط محتوای سخنان مکل‌مور نیست، بلکه پرسش مهم‌تر این است که چه کسی حق تعیین حدود بیان در صحنه‌های بزرگ موسیقی را دارد. منتقدان مکل‌مور استدلال کردند که تماشاگران برای تجربه موسیقی و سرگرمی آمده‌اند و نباید در معرض پیام سیاسی ناخواسته قرار گیرند. در مقابل، واکنش گسترده مخاطبان و خروج گروه‌های موسیقی از تور نشان داد که خود هنرمندان و مخاطبان نیز درباره این مرز دیدگاه‌های متفاوتی دارند. تصمیم نهایی اما در عمل از سوی مالکان سالن‌ها و شرکت‌های برگزارکننده تور گرفته شد.

این ماجرا همچنین نشان داد که تلاش برای حذف یک پیام سیاسی می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد. سخنان مکل‌مور که در ابتدا خطاب به جمعی محدود از تماشاگران بود، پس از حذف او به موضوعی ملی تبدیل شد و توجه بسیار بیشتری به دیدگاه‌های او و مسئله محدودسازی بیان هنرمندان جلب کرد. حتی اد شیرن نیز در ادامه از دخالت سالن‌ها در محتوای اجراها ابراز نگرانی کرد.

در نهایت، این مناقشه نشان می‌دهد که در فضای فرهنگی امروز، مرز میان «غیرسیاسی بودن» و «سیاست‌ورزی» بسیار سیال است. وقتی یک موضوع از سطح اختلاف سیاسی به مسئله‌ای انسانی و اخلاقی تبدیل می‌شود، سکوت نیز ممکن است از سوی بخشی از جامعه به‌عنوان موضعی سیاسی تفسیر شود. تجربه شیرن و مکل‌مور نشان داد که صنعت موسیقی نه‌تنها با پرسش درباره محتوای هنری، بلکه با مسئله قدرت، آزادی بیان، مسئولیت اجتماعی و حدود کنترل مالکان و برگزارکنندگان بر سخنان هنرمندان مواجه است./ منبع