پادشاهی مشروطه و انحلال جمهوری اسلامی

در گردهمایی مونیخ، متنی منتشر شد که هدف آن اصلاح قانون اساسی جمهوری اسلامی و استفاده از نقش رضا پهلوی در دوره گذار ۱۰۰ تا ۱۸۰روزه بود. این متن به اختلاف میان حامیان پادشاهی مشروطه و طرفداران ادامه جمهوری اسلامی با تغییراتی محدود اشاره داشت. تفاوت میان سلطنت‌طلبی و پادشاهی مشروطه اساسی است؛ پادشاهی مشروطه سلطنت را بخشی از نظام سیاسی برآمده از قانون اساسی می‌داند و تلاش آن حفظ چارچوب حاکمیت ملی است.

از آغاز تبعید رضا پهلوی، بسیاری از چهره‌های جداشده از جمهوری اسلامی برای کسب تأیید و کمک به او مراجعه کردند؛ از جمله حسن نزیه، رحمت‌الله مقدم مراغه‌ای، احمد مدنی، شاپور بختیار، علی امینی و منوچهر گنجی. این افراد، با وجود اعلام بی‌پایگی پادشاهی مشروطه در ایران پس از انقلاب سال ۵۷، تأیید ولیعهد را ضروری می‌دانستند. گروه‌های کوچک‌تری نیز چنین درخواست‌هایی داشتند. تنها ابوالحسن بنی‌صدر و مسعود رجوی چنین تقاضایی نکردند. این تأییدها معمولاً راه را برای دریافت کمک از منابع مالی دوست‌دار ایران باز می‌کرد.

رضا پهلوی با درک جایگاه پادشاه مشروطه که باید حامی تمام مردم باشد، از منع حمایت از گروه‌ها خودداری کرده و اجازه داده است همه نظر خود را بیان کنند. این رفتار، از اصلاحات پیشنهادی آقایان رفسنجانی و خاتمی گرفته تا جنبش سبز و گروه‌هایی چون پیمان ملی، فرشگرد، ققنوس، حزب مشروطه و کانون‌های ملی‌گرا را در بر گرفته است و باعث شده طیف‌های سیاسی با دو انتخاب «مشروعه یا مشروطه» روبه‌رو شوند.

در مونیخ، اگرچه بیشتر حاضران پادشاهی‌خواه بودند، متن‌های منتشر شده با گرایش مخالف آنان تدوین شد. این متن پادشاهی مشروطه را کاملاً حذف کرده و اصلاحات مربوط به آن را کنار گذاشته است. واژه «نهضت» با «خیزش» جایگزین شد که معنای محدودتری دارد. «مجلس شورای ملی» به «مهستان» تغییر یافت، ساختاری شبیه مجالس مشورتی قبایل. رضا پهلوی به «شاهزاده» تنزل داده شد که عنوانی عمومی و غیرحقوقی است. تعبیر «کاغذ سپید» نیز برای ایران به‌کار رفت که القای کشوری بی‌گذشته و بی‌فرهنگ می‌کند.

طراحی نهادی به نام «مهان» که رهبر آن با روش نامشخص تعیین و هر لحظه ممکن است برکنار شود، خارج از چارچوب مشروطه و مخالف حاکمیت ملی دانسته شده است. مخالفت پادشاهی‌خواهان با واگذاری کنترل ارتش و مرزها به بیگانگان و بی‌اعتنایی به موقعیت تثبیت‌شده مرزهای ایران در خلیج‌فارس و دریای خزر از نکات برجسته است.

ذکر شناسایی فوری اسرائیل به‌عنوان اولویت، بی‌مورد ارزیابی شده زیرا ایران این کشور را پیش‌تر به رسمیت شناخته و این تصمیم لغو نشده است. سخت‌ترین نقد متوجه «دفترچه اضطرار» است که ایران را ملتی مضطر معرفی می‌کند. مضطر به معنای درمانده و بیچاره است، حال آنکه این وضعیت به رهبران جمهوری اسلامی نسبت داده می‌شود. ایران مشکل خود را، یعنی جمهوری اسلامی و انقلاب سال ۵۷، می‌شناسد و راه‌حل آن انحلال نظام است.

به‌جای اضطرار، مفهوم «اضطرام» به‌عنوان زبانه‌کشیدن آتش خشم ملت مطرح شد. ظلم، هیزم این آتش است که می‌سوزد و خاکستر می‌شود. این خشم در مسیر اوج‌گیری زیر پرچم پادشاهی مشروطه و وارث آن، رضا پهلوی، قرار دارد. مبارزه باید با هدف سوزاندن ظلم و استقرار مشروطه پی گرفته شود. در پایان پیشنهاد انتشار «دفترچه اضطرام» از سوی پادشاهی‌خواهان مطرح گردید تا در برابر آثار و متون رقیب، گزینه‌ای هماهنگ با آرمان‌های مشروطه عرضه شود./ منبع