جنبش «اوری تزافون»؛ نقشه شهرک‌نشینان اسرائیلی برای اشغال جنوب لبنان
جنبش‌های تندرو اسرائیلی با پیوندزدن توجیهات امنیتی و ادعاهای تاریخی، در پی تثبیت حضور و گسترش شهرک‌سازی در خاک لبنان هستند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای تحلیلی با عنوان «جنبش «اوری تزافون»؛ نقشه شهرک‌نشینان اسرائیلی برای اشغال جنوب لبنان» به قلم علی عواضه (Ali Awadah) در نیوعرب (The New Arab) منتشر شده است. این تحلیل به بررسی اهداف و راهبردهای جنبش نوظهور «اوری تزافون» در تلاش برای توسعه شهرک‌سازی‌های یهودی تا رودخانه لیتانی و الحاق اراضی جنوب لبنان می‌پردازد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
انتشار و سپس حذف سریع نقشه‌ای از سوی وزارت امور خارجه اسرائیل که بخش‌هایی از جنوب لبنان موسوم به «منطقه زرد» را درون مرزهای اسرائیل نشان می‌داد، ابعاد فعالیت جریانی را آشکار کرد که از اوایل سال ۲۰۲۴ با عنوان «اوری تزافون» (به‌معنای برخیز ای شمال) فعال شده است. این ائتلاف متشکل از فعالان و شهرک‌نشینان تندرو، مدعی تعلق اراضی جنوب لبنان تا امتداد رودخانه لیتانی به اسرائیل است و این اقدام را نوعی «اصلاح تاریخی» در برابر مرزبندی‌های دوران قیمومیت بریتانیا و فرانسه معرفی می‌کند.
استدلال‌های این جنبش بر ترکیبی از ضرورت‌های امنیتی و باورهای ایدئولوژیک استوار است. از منظر جغرافیایی، فاصله ۴ تا ۵ کیلومتری رود لیتانی با مرز در مناطقی مانند مرجعیون و متولا به‌عنوان دلیلی بر آسیب‌پذیری دفاعی مطرح می‌شود و راه‌حل آن دستیابی به «عمق راهبردی» از طریق الحاق و شهرک‌سازی، مشابه الگوی بلندی‌های جولان اشغالی، عنوان شده است. هم‌زمان، این جریان با استناد به متون دینی و تاریخی درباره قبایل باستانی و حضور تاریخی یهودیان، ابعادی اعتقادی به پروژه خود بخشیده است.
حضور میدانی این جریان بر اساس الگوی شهرک‌سازی در کرانه باختری شکل گرفته است. اقدامات اولیه با برپایی چادرهای محدود در سال ۲۰۲۳ آغاز شد و در مراحل بعدی به حضور گروه‌هایی تحت محافظت ارتش اسرائیل در مناطقی مانند الوزانی و الغجر گسترش یافت؛ فرآیندی که مشابه عملکرد گروه «جوانان تپه‌ها» در کرانه باختری، با هدف عادی‌سازی حضور میدانی پیش از رسمی‌سازی دولتی دنبال می‌شود. این جریان از حمایت سیاسی چهره‌های راست‌افراطی نظیر بتسلئیل اسموتریچ و ایتامار بن‌گویر و همچنین منابع مالی نهادهای حامی شهرک‌سازی در داخل و خارج بهره می‌برد.
رویدادهایی نظیر ورود باستان‌شناسان و خاخام‌ها به مناطق مرزی، بخشی از زمینه‌سازی برای توجیه پروژه‌های الحاق قلمداد می‌شود. کارشناسان این تحرکات را در چارچوب بازتعریف «مناطق حائل» برای مهندسی جمعیتی و جغرافیایی مرزها و احیای الگوی پایگاه‌های مسلح مرزی تحلیل می‌کنند؛ رویکردی که در آن حضور غیرنظامیان مسلح به‌عنوان بخشی از ساختار دفاعی و ابزار تغییر موازنه سرزمینی به کار گرفته می‌شود./منبع