آمریکا با چه چیزی به ایران حمله می‌کند؟
آمریکا به‌جای جنگ نظامی، جنگ روانی را علیه ایران دنبال می‌کند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «آمریکا با چه چیزی به ایران حمله می‌کند؟»، به قلم حامد موفق بهروزی و منتشرشده در خبرگزاری فارس، با رویکردی تحلیلی استدلال می‌کند که آمریکا بیش از آنکه به‌دنبال درگیری نظامی مستقیم با ایران باشد، بر راهبرد فرسایش روانی، تصویرسازی از قدرت و ایجاد اضطراب اجتماعی تمرکز دارد؛ راهبردی که به‌زعم نویسنده کم‌هزینه‌تر، مؤثرتر و پرریسک‌تر از جنگ سخت است و هدف آن تضعیف انسجام ذهنی جامعه ایران است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
آمریکا طی سال‌های گذشته تلاش کرده است با برجسته‌سازی «تصویر جنگ» ایران را تحت فشار روانی قرار دهد و از طریق نمایش مداوم تهدید نظامی، حضور ناوهای جنگی، طرح بحث‌هایی مانند تجزیه، ترور مقامات و سناریوهای امنیتی، فضای ذهنی جامعه ایران را ملتهب نگه دارد. این رویکرد با اشباع مستمر فضای رسانه‌ای از اخبار تحرکات نظامی آمریکا دنبال می‌شود تا احساس ناامنی و بی‌ثباتی تقویت شود. در این چارچوب، برخی شبکه‌های رسانه‌ای به‌صورت پیوسته از «حمله قریب‌الوقوع» سخن می‌گویند و جزئیات رفت‌وآمد ناوها، سوخت‌گیری، استقرار تجهیزات، انتشار تصاویر پرواز و حتی طرح ادعای وجود «لیست اهداف نهایی» را برجسته می‌کنند.
در برابر این فضاسازی، فرض وقوع یک جنگ واقعی مطرح می‌شود. در ماه‌های گذشته، ایران در یک درگیری مستقیم، اسرائیل را با وجود همه ادعاها و توانمندی‌هایش وادار به عقب‌نشینی کرد. در چنین شرایطی، نقش ناو آمریکایی در بهترین حالت به‌عنوان یک پادگان شناورِ مجهز توصیف می‌شود. این پرسش مطرح است که آیا تهدید کشوری مانند ایران با یک یا دو پادگان نظامی شناور می‌تواند تعیین‌کننده باشد.
اسرائیل با برخورداری از تجهیزات پیشرفته و با وجود داشتن سرزمین اشغالی در منطقه که امکان مانور زمینی محدود را فراهم می‌کرد، نتوانست بیش از دو هفته در برابر ضربات ایران دوام بیاورد. در نتیجه این سؤال شکل می‌گیرد که ناوهای آمریکایی چه قابلیت متفاوتی دارند که اسرائیل از آن برخوردار نبود.
بر این اساس تأکید می‌شود که تنها کافی است نخستین موشک ایرانی اثری بر بدنه یکی از این ناوها بر جای بگذارد. انتشار حتی یک تصویر از چنین رخدادی می‌تواند ضربه‌ای جدی به جایگاه آمریکا وارد کند. سلطه آمریکا بر جهان بیش از آنکه متکی بر جنگ واقعی باشد، بر تصویرسازی از قدرت استوار شده و خدشه‌دار شدن این تصویر، پیامدهای حیثیتی سنگین و جبران‌ناپذیری به همراه دارد. تجربه یمن نیز در همین چارچوب یادآوری می‌شود؛ جایی که عقب‌نشینی ناو هواپیمابر «هری ترومن» از منطقه به‌گونه‌ای رقم خورد که حتی تصویر شفاف و قاطعی برای اثبات سالم‌بودن آن منتشر نشد.
با پذیرش این واقعیت که در هر جنگی ضربات متقابل اجتناب‌ناپذیر است، تأکید می‌شود که جنگ با ایران برای آمریکا پرریسک، پرهزینه و با احتمال پایین دست‌یابی به نتیجه مطلوب است. با این حال، تحرکات نظامی آمریکا و برخی ادعاهای مطرح‌شده از سوی دونالد ترامپ، باعث شکل‌گیری تصور آغاز جنگ در ذهن بخشی از جامعه شده است. اینکه جنگ رخ دهد یا نه محل بحث است، اما دلایل جدی و محکمی وجود دارد که آمریکا را از شروع جنگ علیه ایران بازمی‌دارد.
در این میان، تمرکز اصلی بر پروژه‌ای قرار دارد که «فرسوده‌سازی با ترس و خشم» نامیده می‌شود. هدف این پروژه، فروپاشی ذهنی و فرسایش روانی جامعه ایران است تا احساس خستگی، اضطراب، ناامنی و بن‌بست اقتصادی تقویت شود. این وضعیت گاه خطرناک‌تر از خود جنگ ارزیابی می‌شود. جنگ سخت برای آمریکا هزینه بالایی دارد، اما استهلاک ذهنی، سریع‌تر، کم‌هزینه‌تر و پرسودتر است. حتی با فرض احتمال جنگ، این پروژه فرسایشی قطعی و در حال اجرا معرفی می‌شود. مقابله با آن نیازمند روایت مستند و مستمر از واقعیت میدان است؛ روایتی که شکست آمریکا و اسرائیل پس از بیش از بیست سال آماده‌سازی در یک نبرد دوازده‌روزه، درخواست آتش‌بس و تلاش‌های پساجنگ برای فشار معیشتی و ایجاد شکاف اجتماعی را در کنار واکنش مردم و عقب‌نشینی مجدد آمریکا بازتاب دهد، زیرا نبرد امروز پیش از هر چیز نبرد روایت‌ها و ذهن‌هاست./ منبع