چگونه کنگره قدرت جنگی خود را از دست داد
تمرکز اختیارات جنگی در دست رئیسجمهور، قانون اساسی ایالات متحده را بدون رأیگیری تغییر داده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چگونه کنگره قدرت جنگی خود را از دست داد» نوشته جیسون ویلیک (Jason Willick) در واشنگتن پست (Washington Post) منتشر شده است. این یادداشت، به بررسی روند تاریخی و قانونی تضعیف جایگاه کنگره در تصمیمگیریهای جنگی و انباشت قدرت در قوه مجریه میپردازد. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
قانون اساسی ایالات متحده حق اعلام جنگ را صرفاً به کنگره واگذار کرده است، اما جنگ جاری علیه ایران در حالی پنجمین ماه خود را سپری میکند که کنگره هرگز آن را تصویب نکرده و حتی ماه گذشته با اکثریت دوحزبی به پایان آن رأی داد. این پدیده نشان میدهد که کنگره قدرت جنگی واگذارشده توسط بنیانگذاران آمریکا را از دست داده و ساختار قانون اساسی در حوزه صلح و جنگ عملاً بدون رأیگیری تغییر کرده است. این تحول طی سه مرحله تاریخی رخ داده است.
مرحله نخست از زمانی آغاز شد که جمهوری جوان با تهدیدهای واقعی روبهرو شد و مرز میان دفاع فوری و جنگهای تهاجمی به تدریج محو گشت. رؤسای جمهور به بهانه دفاع از کشور همواره از نیروی نظامی فراتر از مرزها استفاده کردهاند. مرحله دوم پس از جنگ جهانی دوم و ظهور ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت جهانی شکل گرفت؛ جایی که حضور در سراسر جهان، رقابت با اتحاد جماهیر شوروی و ظهور تسلیحات اتمی موجب تمرکز قدرت در قوه مجریه به دلیل نیاز به تصمیمگیری سریع و محرمانه شد. تلاش کنگره پس از جنگ ویتنام برای احیای اختیارات خود از طریق «قطعنامه اختیارات جنگی سال ۱۹۷۳» نیز شکست خورد زیرا رؤسای جمهور توانستند آن را وتو کرده یا نادیده بگویند.
مرحله سوم و کنونی با قطبیشدن سیاسی، بنبستهای سنا و امتناع قانونگذاران از رأی دادن به جنگهای پرهزینه تشدید شده است. در غیاب تأییدیه کنگره، سیاست خارجی آمریکا پسا-قانون اساسی شده و توافقهای اجرایی جایگزین معاهدات سنا شدهاند. اگرچه این تمرکز قدرت در کوتاهمدت با مهار افکار عمومی و بازارهای مالی تا حدی کنترل میشود، اما پرسشهای جدی درباره سازگاری آن با اصول دموکراسی نمایندگی ایجاد میکند./منبع
