ظهور یک چهره نوین چپ‌گرایی در نیویورک

یک نظرسنجی اخیر نشان می‌دهد که زهران ممدانی، سیاستمدار ۳۲ساله دموکرات سوسیالیست از کوئینز، در یک انتخابات فرضی برای شهرداری نیویورک، محبوبیت بیشتری نسبت به اندرو کومو، فرماندار پیشین و اریک آدامز، شهردار فعلی دارد. این نظرسنجی بازتاب‌دهنده سقوط اعتماد عمومی به رهبری سنتی و تمایل نسل جوان به ایده‌های ایدئولوژیک، شعارهای انقلابی و شخصیت‌های کاریزماتیک است.

اعتماد به سیاست‌مداران سنتی به دلیل پرونده‌های اخلاقی، ناکارآمدی و رسوایی‌های مختلف به‌شدت کاهش یافته است. شهردار فعلی نیویورک با مشکلات قضایی و ناتوانی در مدیریت مسکن و امنیت شهری مواجه است و فرماندار پیشین نیز بار سنگین سوءمدیریت در دوران همه‌گیری و رسوایی‌های شخصی را به دوش می‌کشد.

ممدانی با انرژی جوانی و نگاهی رادیکال، به مسائلی چون اجاره‌های غیرقابل پرداخت، کاهش دستمزدها، بودجه زیاد پلیس و سیاست‌های غیرمردمی پرداخته است. مخاطبان اصلی او جوانان تحصیل‌کرده‌ای هستند که در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات نیویورک شرکت می‌کنند و با مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند.

این چهره نوین سیاست، برنامه‌هایی چون ایجاد فروشگاه‌های عمومی، کاهش بودجه پلیس نیویورک، گسترش کنترل اجاره‌بها و مالیات سنگین بر کسب‌وکارها و مالکان املاک برای تامین خدمات عمومی را مطرح کرده است. هرچند این طرح‌ها طرفداران خود را دارد، اما ممکن است مشکلاتی در زمینه تأمین مالی، توسعه مسکن و اولویت‌های جامعه کارگری ایجاد کند.

برخی نهادهای آموزشی، رسانه‌ای و مدنی که معمولاً سیاست‌مداران میانه‌رو یا راست‌گرا را زیر ذره‌بین قرار می‌دهند، تاکنون کم‌توجهی خود را به برنامه‌های ممدانی نشان داده‌اند که این امر ضعف در گفتمان عمومی و نقش نخبگان را نمایان می‌کند.

همچنین مواضع جنجال‌برانگیز ممدانی در حوزه سیاست خارجی، به‌ویژه در ارتباط با اسرائیل، نگرانی‌هایی در میان جوامع یهودی، مهاجر و مذهبی شهر ایجاد کرده است. حمایت او از قانونی که همکاری پلیس نیویورک با نیروهای امنیتی اسرائیل را متوقف می‌کند و همراهی با گروه‌هایی که با نهادهای یهودی سنتی مخالفند، باعث تفرقه در ائتلاف‌های مهم شهری شده است.

با این حال، اهمیت نیویورک به‌عنوان مرکز فرهنگی و سیاسی کشور باعث شده محبوبیت ممدانی فراتر از سطح محلی دیده شود و حضور او می‌تواند نوعی پوپولیسم چپ‌گرای ملی را تقویت کند که بر توزیع اقتصادی، رادیکالیسم فرهنگی و بی‌اعتمادی به نهادها تأکید دارد.

پاسخ مناسب به این وضعیت نیازمند سیاست‌مدارانی مسئول و اصلاح‌طلب است که بتوانند بین ناامیدی موجود و اصلاحات واقعی تعادل برقرار کنند. نیویورک به رهبرانی نیاز دارد که دغدغه‌های مردم را جدی بگیرند، اما از شعارهای افراطی پرهیز کنند و راه‌حل‌های عملی ارائه دهند.

تا زمانی که چنین فردی ظهور نکند، جایگاه ممدانی ارتقا خواهد یافت؛ نه به‌خاطر داشتن همه پاسخ‌ها، بلکه به‌دلیل مطرح‌کردن سوالات اساسی. این شرایط زنگ خطری است که تنها وقتی افراطی‌ها جدی گرفته شوند، نتیجه‌اش برنده‌شدن آن‌ها خواهد بود. دموکراسی انتخاب است و اگر تنها گزینه‌های موجود، افراطی‌ها باشند، تقصیر تنها متوجه آن‌ها نیست بلکه همه ما سهم داریم./ منبع