خیزش تازه ایران برای دستیابی به بمب هستهای
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «خیزش تازه ایران برای دستیابی به بمب هستهای» به قلم مجید رفیعزاده در موسسه گیتاستون (GateStone Institute) منتشر شده است. در این یادداشت بر تلاشهای فزاینده ایران برای تسریع برنامه هستهای و اتکای آن به همکاری با روسیه، چین و کره شمالی تأکید شده است و این روند را تهدیدی فوری برای ایالات متحده، اسرائیل و جهان آزاد توصیف میکند. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
ایران بار دیگر با سرعت در پی دستیابی به سلاح هستهای است و در این مسیر به روسیه و به احتمال فراوان به چین و کره شمالی روی آورده است. این روند تهدیدی فوری و وجودی برای ایالات متحده، اسرائیل و جهان آزاد محسوب میشود. انکارهای مکرر تهران دروغهایی آشکار است که تلاشی برای پنهانکردن عزم فوری جهت کسب توانمندی هستهای در کوتاهترین زمان ممکن به شمار میرود. در مجمع عمومی اخیر سازمان ملل مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران، ادعا کرد که کشورش هرگز بهدنبال ساخت بمب هستهای نخواهد رفت، اما رفتار این کشور خلاف این ادعا را نشان میدهد. تنها چند روز پیش تهران قراردادی ۲۵ میلیارد دلاری با روسیه برای ساخت چهار نیروگاه هستهای در جنوب ایران امضا کرد. این قرارداد ظاهراً با هدف تولید پنج گیگاوات برق معرفی میشود، اما سابقه طولانی ایران در پنهانکاری هستهای سبب میشود که چنین ادعایی غیرقابل اعتماد باشد. زیرساختهای ناشی از این پروژهها میتوانند بهسادگی در خدمت فناوریهای دوگانه و برنامههای تسلیحاتی قرار گیرند.
این توافق تنها چند ماه پس از امضای پیمان بیستساله مشارکت راهبردی با مسکو صورت گرفت که همکاریهای دفاعی و فناوری هستهای را نیز در بر میگیرد. پرسش اصلی این است که چه چیزی میتواند مانع شود روسیه از همکاری صرفاً غیرنظامی فراتر رفته و در مسیر دستیابی ایران به بمب هستهای مستقیماً کمک کند. ایران تاکنون موشک و پهپاد در اختیار روسیه برای جنگ اوکراین گذاشته و مسکو برای جبران این حمایت انگیزه دارد. اگر روسیه در ماجرای اوکراین از سوی غرب تحت فشار شدید قرار گیرد، ممکن است برنامه هستهای ایران را نه تهدید، بلکه اهرمی سودمند در مقابل ایالات متحده و اسرائیل تلقی کند. در همین حال، روابط ایران محدود به روسیه نیست. چین همواره حامی اقتصادی و سیاسی تهران بوده و کره شمالی نیز با سابقه طولانی همکاری هستهای و موشکی، گزینهای جذاب برای تهران محسوب میشود. همگرایی این کشورها میتواند بستر تبادل پنهانی فناوری و مواد حساس را فراهم سازد. همانگونه که کره شمالی از همکاری با پاکستان راه میانبری یافت، ایران نیز میتواند از این روابط برای تسریع مسیر ساخت بمب استفاده کند.
با وجود لحن تند حکومت، این کشور آسیبپذیر است. جامعه ایران ناراضی، گرفتار فساد، رکود اقتصادی، بیکاری و تورم است و از اولویتدادن حکومت به ماجراجویی خارجی به جای رفاه داخلی ناخشنود است. هرگونه رویارویی نظامی که ضعف حکومت را آشکار کند، میتواند خشم مردمی گسترده برانگیزد. بنابراین، ترکیب فشار اقتصادی و بازدارندگی نظامی بهترین گزینه برای مهار جاهطلبی هستهای ایران است. نظام بهشدت در پی سلاح هستهای است و برای تحقق این هدف به همپیمانان اقتدارگرای خود تکیه میکند. ایران در رقابتی شتابزده برای دستیابی به یک توانمندی است که بقای نظام را تضمین کند، اهرمی در برابر دشمنان باشد و امکان صدور انقلاب را فراهم آورد. غرب نمیتواند در برابر این خطر بیتفاوت بماند، زیرا پیامدهای آن برای اسرائیل، آمریکا و کل جهان آزاد بسیار جدی خواهد بود. / منبع