بازگشت دست‌خالی صدراعظم آلمان از آسیا پس از مخالفت توکیو و سئول
تلاش صدراعظم آلمان برای ایجاد ائتلاف تجاری علیه چین با واکنش منفی ژاپن و کره جنوبی نسبت به قوانین حمایت‌گرایانه اروپا روبه‌رو شد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «بازگشت دست‌خالی صدراعظم آلمان از آسیا پس از مخالفت توکیو و سئول» در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی سفر آسیایی فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، استدلال می‌کند که طرح اتحادیه اروپا برای محدودسازی خودروهای برقی چینی، پیش از همه به خودروسازان ژاپنی و کره‌ای آسیب می‌زند و ناکارآمدی سیاست‌های حمایت‌گرایانه بروکسل را نشان می‌دهد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
سفر آسیایی فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، با نتیجه‌ای ناامیدکننده برای برلین به پایان رسید. یکی از اهداف اصلی مرتس در این سفر، شکل‌دهی به آنچه «ائتلاف جهانی شرکای هم‌فکر برای دفاع از تجارت مبتنی بر قواعد» می‌خواند بود؛ عبارتی که در واقع پوششی دیپلماتیک برای ایجاد یک بلوک انحصاری علیه چین به شمار می‌رود. با این حال، افکار عمومی و مقام‌های ژاپن و کره جنوبی نهتنها از این رویکرد استقبال نکردند، بلکه نگرانی شدید خود را نسبت به سیاست پیشنهادی اتحادیه اروپا در زمینه خودروهای برقی ابراز داشتند؛ واکنشی که مرتس نیز به غافلگیرکننده بودن آن اذعان کرد.
ریشه این اعتراض‌ها به طرح قانونی «شتاب‌دهنده صنعتی» در اتحادیه اروپا بازمی‌گردد که تحت عنوان حمایت از صنایع سبز اروپایی، ضوابط سخت‌گیرانه‌ای را درباره استفاده از قطعات و تولیدات بومی اعمال می‌کند. این مقررات در عمل بخش بزرگی از زنجیره‌های تأمین جهانی خودرو را از سامانه یارانه‌های اتحادیه اروپا کنار می‌گذارد. هرچند این طرح از ابتدا با هدف مهار خودروهای برقی چینی طراحی شده بود، اما در اقتصاد جهانی‌شده امروز، حمایت‌گرایی تجاری نمی‌تواند تنها یک کشور را هدف بگیرد.
خودروسازان ژاپنی از دیرباز حدود ۱۰ درصد از بازار خودروی اروپا را در اختیار داشته‌اند و بسیاری از مدل‌های خود را مستقیماً از ژاپن صادر می‌کنند. کره جنوبی نیز دارای توافق تجارت آزاد جامعی با اتحادیه اروپا است که بر دسترسی غیرتبعیض‌آمیز به بازارها تأکید دارد. اجرایی شدن مقررات جدید اروپا، توان رقابتی قیمتی خودروسازان ژاپنی و کره‌ای را مستقیماً تضعیف می‌کند. به این ترتیب، نخستین قربانیان دیوارهای نظارتی بروکسل علیه زنجیره تأمین چین، همان شرکای آسیایی هستند که اروپا در پی جذب آنهاست.
در جریان دیدارهای مرتس در توکیو و سئول، رهبران هر دو کشور بدون تعارف نگرانی‌های خود را درباره مقررات پیشنهادی اتحادیه اروپا مطرح کردند. صدراعظم آلمان که توان امتیازدهی در این مذاکرات را نداشت، تنها به وعده انتقال این دیدگاه‌ها به بروکسل بسنده کرد. این وضعیت نشان می‌دهد که هزینه‌های عملی اجرای سیاست‌های انحصاری اتحادیه اروپا بسیار فراتر از برآوردهای اولیه طراحان آن است.
حجم مبادلات تجاری چین و اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۵ به ۵.۹۳ تریلیون یوان، معادل حدود ۸۶۰ میلیارد دلار، رسید و پیوندهای صنعتی عمیقی نیز میان اروپا با ژاپن و کره جنوبی برقرار است. تلاش برای تقسیم جهان به «خودی» و «غیرخودی» از طریق وضع مقررات انحصاری، در نهایت خود اروپا را در حصار محفل‌های محدود گرفتار می‌کند و بار دیگر نشان می‌دهد که حمایت‌گرایی تجاری با وجود شعارهای پرطمطراق، سیاستی پرهزینه و محکوم به شکست است./ منبع