جی‌دی ونس باید دست از تلاش بردارد
شکست ترامپیسم، جمهوری‌خواهان را با پرسش مسئولیت‌پذیری و بازسازی اعتماد عمومی روبه‌رو کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «جی‌دی ونس باید دست از تلاش بردارد» به قلم کارلوس لوزادا (Carlos Lozada)، ستون‌نویس بخش دیدگاه، در روزنامه نیویورک تایمز (The New York Times) منتشر شده است که با بررسی پیامدهای شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، به تلاش سیاستمداران این حزب برای فاصله گرفتن از ترامپ، نقش فرصت‌طلبی در حمایت از دولت او و ضرورت پاسخ‌گویی سیاسی در کنار پرهیز از تشدید شکاف‌های اجتماعی می‌پردازد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر ۲۰۲۶، نقطه عطفی در تحولات سیاسی آمریکا و نشانه‌ای از آغاز فرسایش نفوذ سیاسی دونالد ترامپ ارزیابی می‌شود. این شکست لزوماً به معنای پایان جنبش ماگا نیست، اما موقعیت جمهوری‌خواهانی را که طی سال‌های گذشته از سیاست‌ها و اقدامات ترامپ حمایت کرده‌اند، با چالش جدی مواجه کرده است. اکنون بخشی از سیاستمداران و استراتژیست‌های این حزب می‌کوشند مسئولیت نتایج انتخابات را متوجه شخص ترامپ کنند و با فاصله گرفتن از او، زمینه بازسازی اعتبار سیاسی خود را فراهم آورند.
در انتخابات سال ۲۰۱۶ نیز گروهی از جمهوری‌خواهان پس از پیروزی ترامپ به اردوگاه او پیوستند. این افراد که پیش‌تر در برابر تسلط او بر حزب مقاومت کرده بودند، به دلیل دسترسی به قدرت و نفوذ سیاسی، حمایت از رئیس‌جمهور جدید را انتخاب کردند. در آن زمان، وفاداری به ترامپ به یکی از معیارهای اصلی ارتقای موقعیت در حزب تبدیل شد و سیاستمداران تازه‌وارد ناچار بودند برای اثبات تعهد خود به رئیس‌جمهور و جنبش ماگا تلاش بیشتری کنند.
اکنون، پس از شکست انتخاباتی سال ۲۰۲۶، شکل معکوس همین رفتار در حال ظهور است. برخی جمهوری‌خواهان که سال‌ها از ترامپ حمایت کرده‌اند، تلاش می‌کنند خود را از پیامدهای سیاسی دوره ریاست‌جمهوری او جدا کنند. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، از جمله این چهره‌هاست که عملکرد ضعیف حزب را به جنگ با ایران مرتبط دانسته و خواستار گفت‌وگویی صادقانه درباره این مسئله شده است. این موضع‌گیری در شرایطی مطرح می‌شود که ونس پیش‌تر از حامیان برجسته ترامپ بوده و در مقاطع مختلف از سیاست‌ها و اقدامات دولت او دفاع کرده است.
این تغییر موضع، پرسشی اساسی درباره اعتبار سیاسی کسانی ایجاد می‌کند که پس از مشاهده هزینه‌های انتخاباتی حمایت از ترامپ، به‌تدریج از او فاصله می‌گیرند. آیا این افراد واقعاً در مواضع خود تجدیدنظر کرده‌اند یا صرفاً به دلیل تغییر شرایط سیاسی، در حال بازتعریف موقعیت خویش هستند؟ سابقه حمایت آن‌ها از ترامپ، از انکار نتایج انتخابات ۲۰۲۰ و حوادث ششم ژانویه گرفته تا سیاست‌های مهاجرتی، جنگ با ایران، تقابل با نهادهای مستقل و تمرکز قدرت در قوه مجریه، امکان فاصله‌گیری ساده و بدون پاسخ‌گویی را محدود می‌کند.
ونس در این میان با تناقض سیاسی برجسته‌ای روبه‌رو است. او پیش‌تر ترامپ را با هیتلر مقایسه کرده و از او به‌عنوان نوعی اعتیاد فرهنگی یاد کرده بود، اما بعدها به یکی از مهم‌ترین چهره‌های سیاسی جنبش ماگا تبدیل شد. حمایت او از ادعاهای نادرست درباره مهاجران هائیتی، دفاع علنی از عملیات مرگبار اداره مهاجرت و پشتیبانی از تبلیغات انتخاباتی جنجالی جمهوری‌خواهان، بخشی از سابقه‌ای است که اکنون نمی‌تواند به‌آسانی از آن فاصله بگیرد. شکست انتخاباتی ممکن است انگیزه تغییر موضع ایجاد کند، اما به‌تنهایی مسئولیت تصمیمات گذشته را از میان نمی‌برد.
در همین حال، برخی دیگر از جمهوری‌خواهان نیز در حال بازنگری در ارتباطات خود با جنبش ماگا هستند. ران دیسانتیس، فرماندار فلوریدا، که پیش‌تر با نمایش حمایت از کتاب «هنر معامله» ترامپ در تبلیغات انتخاباتی خود به شهرت رسیده بود، اکنون نتایج انتخابات را ضربه‌ای بسیار سنگین به حزب توصیف کرده و انتقاد خود را متوجه جمهوری‌خواهان مستقر در واشنگتن کرده است. این تغییر مواضع نشان‌دهنده تلاش برای انتقال مسئولیت شکست از مجموعه حزب به رهبری کنونی آن است.
بااین‌حال، حمایت از ترامپ صرفاً ناشی از ترس یا فقدان شجاعت سیاسی نبوده است. برخی چهره‌های اقتصادی، رسانه‌ای و سیاسی به دلیل منافع مشخص خود از دولت او پشتیبانی کرده‌اند. جف بزوس به دنبال قراردادهای دولتی، مگین کلی در پی احیای جایگاه رسانه‌ای خود، میچ مک‌کانل درصدد تغییر ساختار قضایی فدرال و جان رابرتس در پی تقویت اختیارات قوه مجریه بوده‌اند. در چنین مواردی، حمایت از ترامپ نوعی معامله سیاسی و اقتصادی محسوب می‌شود که در برابر دسترسی به قدرت یا تحقق اهداف شخصی و نهادی صورت گرفته است. بنابراین، فرصت‌طلبی را نمی‌توان صرفاً با مفهوم ترس و بزدلی توضیح داد.
در مقابل، پیروزی دموکرات‌ها نیز نباید به مجوزی برای انتقام‌گیری سیاسی تبدیل شود. نظارت کنگره و پاسخ‌گو کردن مقام‌های دولت ترامپ درباره فساد احتمالی، ناکارآمدی و سیاسی‌سازی نهادهای عمومی از الزامات دموکراسی است. بررسی عملکرد پیت هگست در جنگ با ایران، کریستی نوم در وزارت امنیت داخلی، کش پاتل در اف‌بی‌آی و پام باندی و تاد بلانش در وزارت دادگستری از جمله موضوعاتی است که نیازمند رسیدگی و شفاف‌سازی است. پاسخ‌گویی نهادی با انتقام‌جویی سیاسی تفاوت دارد و نباید این دو با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
در سطح حزبی نیز جمهوری‌خواهان با مسئله‌ای فراتر از فاصله گرفتن از ترامپ مواجه‌اند. جنبش ماگا طی سال‌های گذشته چنان در ساختار حزب ریشه دوانده که حذف کامل آن امکان‌پذیر به نظر نمی‌رسد. بااین‌حال، کاهش نفوذ ترامپ می‌تواند زمینه ظهور هویت‌ها و رهبران جدیدی را فراهم کند. جمهوری‌خواهان باید مشخص کنند که فراتر از وفاداری به ترامپ چه برنامه‌ای برای اداره کشور دارند؛ همان‌طور که دموکرات‌ها نیز نمی‌توانند صرفاً با مخالفت با ترامپ، دستورکار سیاسی پایدار ایجاد کنند.
در نهایت، بازسازی اعتماد عمومی مستلزم تفکیک مسئولیت رهبران سیاسی از رفتار رأی‌دهندگان عادی است. کسانی که آگاهانه از قانون‌گریزی، فریب سیاسی و سوءاستفاده از قدرت حمایت کرده‌اند، باید پاسخ‌گو باشند؛ اما میلیون‌ها شهروندی که به دلایل متفاوت به ترامپ رأی داده‌اند، نباید با تحقیر و طرد اجتماعی مواجه شوند. تجربه ونزوئلا در دوران هوگو چاوز نشان می‌دهد که تحقیر پایگاه اجتماعی یک جریان سیاسی می‌تواند شکاف‌های فرهنگی و اجتماعی را عمیق‌تر کند.
بنابراین، عبور از ترامپیسم تنها با شکست انتخاباتی آن تحقق نمی‌یابد. این روند به پاسخ‌گویی مسئولان، بازنگری واقعی سیاستمداران در رفتار گذشته، بازسازی اعتماد میان گروه‌های اجتماعی و شکل‌گیری دستورکاری سیاسی فراتر از وفاداری شخصی به رهبران وابسته است. آشتی ملی به معنای فراموش کردن تخلفات نیست، بلکه مستلزم ترکیب پاسخ‌گویی با تلاش برای کاهش قطبی‌شدن جامعه آمریکاست./ منبع