استیون میلر اکنون رئیس‌جمهور واقعی است
ترامپ پس از شکست انتخاباتی، قدرت را به یک چهره افراطی‌تر واگذار می‌کند.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان « استیون میلر اکنون رئیس‌جمهور واقعی است» به قلم جیت هیر (Jeet Heer)، خبرنگار امور ملی نشریه نیشن (The Nation)، به بررسی پیامدهای انتصاب استیون میلر به ریاست دفتر کارکنان کاخ سفید پس از شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای می‌پردازد و این تصمیم را نشانه‌ای از تداوم رویکرد اقتدارگرایانه ترامپ و احتمال تشدید بحران قانون اساسی در آمریکا می‌داند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
شکست سنگین دونالد ترامپ و حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، از نظر ابعاد و گستره جغرافیایی، یکی از بی‌سابقه‌ترین ناکامی‌های انتخاباتی یک حزب حاکم در دهه‌های اخیر به شمار می‌رود. دموکرات‌ها با اختلافی نزدیک به ۱۳ درصد در آرای ملی انتخابات مجلس نمایندگان پیش افتادند و توانستند در ایالت‌هایی که برای دهه‌ها پایگاه مطمئن جمهوری‌خواهان محسوب می‌شدند، پیشروی کنند. این نتیجه نشان داد که نارضایتی عمومی از عملکرد دولت ترامپ فراتر از مخالفت با برخی سیاست‌های مشخص است و بخش گسترده‌ای از جامعه آمریکا رویکرد سیاسی و اجرایی دولت را رد کرده است.
در گذشته، رؤسای‌جمهور آمریکا پس از شکست‌های انتخاباتی مشابه، برای بازسازی اعتبار سیاسی خود به تغییر مسیر و تعدیل سیاست‌ها روی می‌آوردند. بیل کلینتون پس از شکست سال ۱۹۹۴ به اتخاذ سیاست‌های میانه‌روانه‌تر و پذیرش بخشی از دستور کار جمهوری‌خواهان روی آورد. جورج بوش نیز پس از ناکامی جمهوری‌خواهان در انتخابات ۲۰۰۶، دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت، را برکنار کرد تا نشانه‌ای از تغییر رویکرد دولت در قبال جنگ عراق ارائه دهد.
با این حال، واکنش ترامپ به شکست انتخاباتی اخیر، برخلاف این الگو بوده است. اگرچه او در اظهارات عمومی از همکاری با دموکرات‌ها و احتمال تعدیل برخی سیاست‌های مهاجرتی سخن گفته و حتی پذیرفته است که سخت‌گیری‌های گسترده در زمینه اخراج مهاجران ممکن است به اعتبار سیاسی‌اش آسیب زده باشد، تصمیم‌های اجرایی او نشانه‌ای از تمایل واقعی به مصالحه ندارد. مهم‌ترین نشانه این وضعیت، برکناری سوزی وایلز از ریاست دفتر کارکنان کاخ سفید و انتصاب استیون میلر به جای اوست؛ چهره‌ای که از اصلی‌ترین معماران سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی و اقدامات جنجالی دولت ترامپ محسوب می‌شود.
میلر در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ در طراحی سیاست جداسازی خانواده‌های مهاجر نقش محوری داشت و در دوره دوم نیز در شکل‌گیری رویکردهای سخت‌گیرانه‌تر مشارکت کرده است. نقش او تنها به سیاست مهاجرت محدود نبوده و در گسترش اختیارات اجرایی دولت، تعلیق برنامه‌های پذیرش پناهجویان، تشدید عملیات اخراج مهاجران و استفاده از ظرفیت نهادهای فدرال علیه مخالفان سیاسی و دانشگاه‌ها نیز تأثیرگذار بوده است. همچنین، حمایت او از اقدامات نظامی مرگبار علیه قایق‌های غیرنظامی در دریای کارائیب، نگرانی‌ها درباره گسترش سیاست‌های خارج از چارچوب‌های قانونی را افزایش داده است.
از این منظر، انتصاب میلر را نمی‌توان صرفاً یک جابه‌جایی مدیریتی در کاخ سفید تلقی کرد. این تصمیم نشان می‌دهد که ترامپ نه‌تنها قصد ندارد در برابر پیام انتخاباتی رأی‌دهندگان عقب‌نشینی کند، بلکه درصدد تقویت نیروهایی است که بیشترین مسئولیت را در اجرای سیاست‌های جنجالی دولت داشته‌اند. به همین دلیل، وعده‌های او درباره توافق بزرگ با دموکرات‌ها در موضوع مهاجرت با تردید جدی مواجه شده است.
نگرانی مهم‌تر به احتمال تبدیل‌شدن میلر به قدرتمندترین تصمیم‌گیرنده اجرایی در دولت مربوط می‌شود. برخی از چهره‌های سابق دولت ترامپ معتقدند که او عملاً پیش از این نیز بخش مهمی از اداره کاخ سفید را برعهده داشته و ارتقای رسمی‌اش می‌تواند نفوذ او را به شکل چشمگیری افزایش دهد. در چنین شرایطی، ممکن است ترامپ بیش از گذشته به نقش نمادین و سیاسی محدود شود و میلر عملاً هدایت سیاست‌های اجرایی را در دست بگیرد.
چنین وضعیتی، به‌ویژه در شرایطی که دموکرات‌ها کنترل کنگره را تقویت کرده‌اند، می‌تواند زمینه‌ساز رویارویی جدی میان قوه مجریه و قوه مقننه شود. اگر دولت همچنان سیاست‌های مناقشه‌برانگیز خود را بدون توجه به مخالفت عمومی و نظارت کنگره دنبال کند، احتمال شکل‌گیری بحران قانون اساسی افزایش خواهد یافت. در نهایت، انتصاب میلر نشان می‌دهد که شکست انتخاباتی لزوماً به تعدیل قدرت‌طلبی سیاسی منجر نمی‌شود و حتی ممکن است به تقویت جریان‌های افراطی در ساختار اجرایی آمریکا بینجامد./ منبع