مرکز کندی، زشت‌ترین وسواس ترامپ
تلاش ترامپ برای کنترل مرکز کندی، نبردی بر سر هویت فرهنگی واشنگتن ایجاد کرده است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مرکز کندی، زشت‌ترین وسواس ترامپ (The Kennedy Center Is Trump’s Most Grotesque Obsession)، نوشته رابین گیوان (Robin Givhan) در روزنامه نیویورک تایمز (The New York Times)، به بررسی تلاش دولت ترامپ برای تغییر مدیریت و هویت مرکز هنرهای نمایشی کندی در واشنگتن می‌پردازد؛ این یادداشت با تمرکز بر جایگاه تاریخی این مرکز، تنش میان سیاست و فرهنگ را بررسی کرده و آن را نمونه‌ای از کشمکش بر سر نقش نهادهای فرهنگی در جامعه آمریکا می‌داند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
مرکز هنرهای نمایشی جان اف. کندی در واشنگتن طی دهه‌های گذشته به یکی از مهم‌ترین نمادهای فرهنگی آمریکا تبدیل شده است؛ مکانی که میزبان اجراهای موسیقی، تئاتر، رقص، اپرا و برنامه‌های آموزشی بوده و برای بسیاری از شهروندان و گردشگران بخشی از زندگی فرهنگی پایتخت محسوب می‌شود. این مرکز به عنوان یادمانی برای رئیس‌جمهور جان اف. کندی ساخته شد و نقش آن فراتر از یک سالن نمایش بوده است؛ زیرا به محلی برای دسترسی عمومی به هنر و تعامل فرهنگی تبدیل شده است.
در دوره اخیر، این نهاد فرهنگی وارد مناقشه‌ای سیاسی شد. تلاش دونالد ترامپ برای اعمال نفوذ بیشتر بر مدیریت مرکز کندی و تغییر جایگاه آن، واکنش‌های گسترده‌ای به همراه داشته است. یکی از محورهای اصلی این اختلاف، تلاش برای افزودن نام ترامپ به ساختمان بود؛ اقدامی که با مخالفت‌های حقوقی روبه‌رو شد، زیرا تغییر نام رسمی این بنا نیازمند تصمیم کنگره است.
این مناقشه در چارچوب گسترده‌تری از تلاش دولت ترامپ برای بازطراحی نمادهای عمومی واشنگتن مطرح شده است. منتقدان این اقدامات را بخشی از گرایش به شخصی‌سازی فضاهای عمومی و پیوند دادن آن‌ها با تصویر سیاسی رئیس‌جمهور می‌دانند. در مقابل، حامیان تغییرات انجام‌شده بر ضرورت بازسازی، مدیریت جدید و اصلاح مشکلات ساختاری این مرکز تأکید کرده‌اند.
مرکز کندی پیش از این نیز با چالش‌هایی مانند نیاز به تعمیرات بخش‌های پشتی ساختمان و مسائل مالی روبه‌رو بود. با این حال، جایگاه فرهنگی آن باعث شده بسیاری از هنرمندان و مخاطبان نسبت به تغییرات مدیریتی و سیاسی شدن این مجموعه ابراز نگرانی کنند. پس از تغییر ترکیب هیئت‌مدیره و حضور افراد نزدیک به ترامپ، برخی هنرمندان اجرای برنامه در این مرکز را لغو کردند و میزان حمایت‌های مالی نیز تحت تأثیر قرار گرفت.
این مرکز در طول تاریخ خود تلاش کرده است فضایی برای گروه‌های مختلف اجتماعی فراهم کند. برنامه‌های رایگان، اجراهای عمومی و رویدادهای آموزشی باعث شده‌اند که دسترسی به هنر تنها محدود به گروه‌های خاص نباشد. از این منظر، مرکز کندی بخشی از اکوسیستم فرهنگی واشنگتن محسوب می‌شود که در کنار موزه‌ها و مراکز هنری عمومی، نقش اجتماعی گسترده‌ای ایفا می‌کند.
اختلاف درباره آینده این مجموعه، تنها درباره یک ساختمان یا یک نام نیست، بلکه به پرسش بزرگ‌تری درباره رابطه میان قدرت سیاسی و نهادهای فرهنگی مربوط می‌شود. نهادهای فرهنگی عمومی معمولاً بر استقلال هنری، تنوع دیدگاه‌ها و نقش اجتماعی خود تأکید دارند، در حالی که دولت‌ها ممکن است آن‌ها را به عنوان ابزارهایی برای نمایش ارزش‌ها و اولویت‌های سیاسی خود ببینند.
ماجرای مرکز کندی همچنین بخشی از بحث گسترده‌تر درباره تغییر چهره پایتخت آمریکا است. ترامپ بارها بر تغییر فضای معماری و نمادهای واشنگتن تأکید کرده و پروژه‌هایی را برای بازسازی یا تغییر برخی بناهای مهم مطرح کرده است. این رویکرد، موافقان و مخالفانی داشته که درباره حفظ میراث تاریخی و نقش دولت در شکل‌دهی به فضاهای عمومی اختلاف نظر دارند.
در نهایت، مناقشه مرکز کندی نشان‌دهنده برخورد دو نگاه متفاوت است: یک نگاه که این مجموعه را میراث فرهنگی مشترک و مستقل از رقابت‌های سیاسی می‌داند، و نگاه دیگری که بر نقش نمادهای عمومی در بازتاب قدرت و هویت سیاسی تأکید دارد. سرنوشت این مرکز می‌تواند نمونه‌ای از چگونگی تعامل میان فرهنگ، سیاست و نهادهای عمومی در آمریکا باشد./ منبع